Halverwege de jaren zestig was het een drukke periode voor Bob Dylan. De grootmeester van de popmuziek toerde in 1965 in sneltreinvaart de hele wereld over. En met dezelfde vaart maakte hij zijn studioalbums: in hetzelfde jaar nam Dylan twee ‘elektrische’ platen op. Zijn tweede album van 1965, Highway 61 Revisited, was misschien wel het meest controversiële werk tot dan toe.

In maart 1965 verscheen het eerste elektrische album van de bard, Bringing It All Back Home. Volledig ‘rock’ was het album niet, want op de voorganger was het vooral nog de akoestische Dylan die overheersend was.

Maar met Highway 61 Revisited was de koerswijziging definitief ingezet. Al in juni van dat jaar had de eigenzinnige zanger de single Like A Rolling Stone opgenomen. Dit nummer, de opener voor het nieuwe nog te verschijnen album, klapte in bij het publiek. Evenals het optreden in juli 1965 op het Newport Folk Festival, waarbij Dylan zijn folkpubliek overmeesterde met zijn rock & roll-optreden.

Eind juli ging Dylan weer de studio in, met vrijwel dezelfde band als waarmee hij Like A Rolling Stone opnam. Er was één wijziging, en dat is dat producer Tom Wilson is vervangen door Bob Johnston. In zo’n twee weken tijd werd Highway 61 Revisited opgenomen: negen nummers van soms epische lengte (de vooruitgeschoven single telde zes minuten, afsluiter Desolation Row een goede tien minuten).

Waar de plaat over gaat? Het titelnummer lijkt misschien te gaan over het offer dat vader Abe Zimmerman doet door zoon Bob naar de universiteit te sturen – de universiteit aan Highway 61. Ballad Of A Thin Man is een nummer waarin de journalistiek ervan langs krijgt. En Desolation Row heeft apocalyptische trekken, maar is Desolation Row een kuuroord of een buitenste duisternis?

Desalniettemin duurt het maar vier weken om het nieuwe album van Dylan in de schappen te leggen. Aan beide kanten van de oceaan komt Highway 61 Revisited in de top 5 te staan. Op de hoes prijkt een ontspannen zanger met op zijn shirt een foto van een motor – krap een jaar later zou opnieuw een motor van belang zijn voor Dylans carrière. Maar dat was pas elf maanden en één dubbel-lp later.