Op 16 april 1964 werd het debuutalbum van The Rolling Stones uitgebracht in het Verenigd Koninkrijk en Europa, onder de titel The Rolling Stones. Anderhalve maand later, op 30 mei 1964, kwam in de Verenigde Staten de Amerikaanse versie uit, met als titel The Rolling Stones – England’s Newest Hit Makers, met een iets andere tracklist en hoesfoto. Deze versie werd naderhand omgedoopt in England’s Newest Hit Makers.

Tussen 3 januari en 25 februari 1964 werden de opnames gemaakt in de Regent Sound Studios in Londen, met managers Eric Easton en Andrew Loog Oldham als producers. Dit lijkt een lange periode, maar in werkelijkheid zaten de Stones maar vijf dagen in de studio… Aan de opnames werkten naast de vijf Rolling Stones-leden (Mick Jagger, Keith Richards, Brian Jones, Charlie Watts en Bill Wyman) ook Ian ‘Stu’ Stewart (piano, orgel) en Gene Pitney (piano op Little By Little) en Phil Spector (maracas op Little By Little).

De voorliefde van de bandleden voor blues en rhythm & blues komt duidelijk naar voren op het debuutalbum, want negen van de twaalf songs op de Britse versie zijn geschreven door mensen als Willie Dixon, Jimmy Reed, Bo Diddley (Elias McDaniel), Chuck Berry, Holland-Dozier-Holland en Rufus Thomas. Slechts één song is geschreven door Mick Jagger en Keith Richards, namelijk Tell Me (You’re Coming Back) en twee andere zijn weliswaar ook door hen geschreven, maar daarbij wordt de naam Nanker Phelge genoemd, het pseudoniem dat de Glimmer Twins door de jaren heen wel vaker gebruikten. Little By Little wordt als een samenwerking met Phil Spector genoemd.

Beide versies van het album werden uitsluitend in mono uitgebracht (en opgenomen) en waren verkrijgbaar op 12 inch vinyl, ‘reel’ tape en later ook op 8-track cassette en muziekcassette. De eerste cd-versie verscheen in 1984 en in 1995 een eerste remaster, ook in mono. In 2002 kwamen zowel een opnieuw geremasterde cd en een SACD-versie uit, die ook in mono werden uitgebracht.

De hoesfoto’s komen uit een sessie met fotograaf Nicholas Wright. Bijzonder was dat er geen bandnaam en albumtitel op de voorkant van de hoes vermeld staan, wat indertijd zeer bijzonder was. Alleen het logo van platenmaatschappij Decca staat erop.

Het album bereikte nummer één op de Britse en de nummer twee positie op de West-Duitse albumlijst en de Amerikaanse versie kwam tot elf op de Billboard 200-lijst. In ons land was er in 1964 nog geen albumlijst, evenals nog geen betrouwbare hitlijst, die kwam er in januari 1965 als Radio Veronica’s Top 40. De Amerikaanse versie leverde de band in Canada een platina onderscheiding op, voor de verkoop van 100.000 exemplaren; in de VS kregen de Stones een gouden plaat, voor de verkoop van 500.000 stuks.