De onderhand 81-jarige kunstenares Yoko Ono, de beruchte vriendin van John Lennon, staat jammerlijk bekend als de vrouw die de mythische Beatles voorgoed uit elkaar dreef. Op deze dag, exact 45 jaar geleden, deelde John Lennon de rest van de Fab Four mee dat hij er klaar mee was. Maar de redenen voor de break-up van misschien wel de beste band aller tijden liggen dieper dan de invloed van een excentrieke vlam.

John Lennon en Paul McCartney waren de songfabrieken van The Beatles. Ze deelden een diepe persoonlijke en muzikale connectie sinds hun tienerjaren. Ze vulden elkaar aan bij het schrijven van nummers en waren verbonden door een gedeelde tragische gebeurtenis: slechts enkele jaren nadat ze elkaar ontmoetten, stierven de moeders van beide muzikanten kort na elkaar. Lennon en McCartney verschilden echter fundamenteel als het aankwam op de manier waarop ze muziek maakten. McCartney ging nauwgezet te werk en had veel oog voor detail, terwijl Lennon minder ordelijk was en weinig tijd besteedde aan het perfectioneren van een song. Ook was Lennon, ondanks zijn vaak arrogante gedrag, onzekerder over zijn werk dan McCartney. Deze tegenstellingen werden alleen scherper met de jaren. McCartney schreef vaak feestelijke, zorgeloze nummers, terwijl Lennon’s teksten een persoonlijk, onrustig tintje kregen.

Toen de manager van de Fab Four, Brian Epstein, in 1967 dood werd gevonden door een overdosis drugs, veranderde de hiërarchie binnen de band. Lennon was bang dat ze niet zonder hem verder konden, terwijl McCartney juist meer begon te ondernemen en vol vertrouwde in zichzelf en de Beatles. Hiervoor had Lennon altijd een soort ongeschreven senioriteit genoten, ook al waren de vrienden officieel gezien gelijke partners. McCartney had zijn hart aan The Beatles verloren, maar Lennon begon steeds meer naar onafhankelijkheid te verlangen. Hij wilde een eigen stem, zijn eigen visie laten horen. Ook was hij depressief geworden en gebruikte hij vaak psychedelische drugs als LSD om aan zijn leed te ontsnappen. Als groep waren de bandleden niet onbekend met geestverruimende middelen – vooral in de periode van Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band – maar Lennon tilde zijn gebruik naar een hoger niveau. Nadat hij zijn toenmalige vrouw verliet voor Ono, begon hij – tot grote schok van de andere Beatles – samen met de kunstenares heroïne te gebruiken.

Lennon was de Beatles begonnen, dus hij vond dat hij het recht had om met de groep te doen wat hij passend vond. Normaal gesproken waren vriendinnen en andere mensen van buitenaf strikt verboden in de geluidsstudio terwijl nieuwe nummers werden opgenomen. Lennon lapte deze ongeschreven regel aan zijn laars en nam Ono, als volledig gelijke partner, mee de studio in. Hij wilde dat zijn nieuwe vriendin meewerkte aan de muziek en de Beatles advies gaf. Deze beslissing viel niet goed bij zijn collega’s. De groepsleden begonnen apart nummers te schrijven en zagen elkaar steeds meer als meewerkende artiesten in plaats van een deel van de band. Lennon had mede door Ono vernieuwde inspiratie gekregen en schreef sommige van zijn beste werken als Revolution en Happiness Is A Warm Gun, maar de Beatles vielen langzaam uit elkaar. Ook George Harrison begon zich mateloos te storen aan de hoeveelheid macht die Lennon aan Ono toeschreef. Harrison had nooit veel inspraak gehad in de band, maar op dit punt telde Ono’s stem in de band soms zelfs zwaarder dan zijn eigen. Harrison dreigde uit de band te stappen en Lennon probeerde hem niet tegen te houden. Hij wilde Harrison zelfs simpelweg laten vervangen door Eric Clapton.

De onenigheden tussen de bandleden bleven zich opstapelen, onder andere over de vraag wie de nieuwe manager van de band zou worden. Na Abbey Road was de samenwerking tussen de groep vrijwel voorbij. McCartney probeerde tijdens een meeting de Fab Four over te halen om het nog één keer een kans te geven en samen op tour te gaan. Lennon antwoordde: “je bent gek. Ik wilde het niet vertellen, maar ik verlaat de band. Het voelt goed. Het voelt als een scheiding.” De anderen wisten niet of ze dit serieus moesten nemen of dat het gewoon grootspraak was van Lennon. Een jaar later zouden Lennon, McCartney, Harrison en Ringo Starr echter officieel hun wegen scheiden. De band had de invloed van Ono kunnen overleven, maar Lennons onrustige persoonlijkheid was als gif voor de band.