In 1966, na een vermoeiende tournee door Amerika en een concert in Candlestick Park in San Francisco, had The Beatles er genoeg van om op te treden. Ze besloten niet meer op tournee te gaan en een studioband te worden. Het resultaat daarvan werden de meesterwerken Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band, Magical Mystery Tour en The White Album.

Maar begin 1969 wilde met name Paul McCartney terug gaan naar de basis. Dat was het idee achter de zogenoemde Get Back Sessions die de band ondernam in januari 1969. Filmploegen moesten vastleggen hoe de Beatles aan hun nieuwe album werkten. De spanningen liepen echter hoog op en George Harrison stapte zelfs even op uit de band. Dat John Lennon zijn nieuwe vlam Yoko Ono meebracht naar de opnamesessies werkte ook niet mee aan de sfeer. Er kwam enigszins verandering toen sessietoetsenist Billy Preston op verzoek van Harrison erbij kwam en een bijdrage leverde. Net als tijdens de opnames van The White Album, toen Eric Clapton een gastrol vervulde, zorgde de aanwezigheid van Preston ervoor dat de spanningen naar de achtergrond verdwenen.

Als finale van het project ontstond het idee om ergens een spontaan optreden te doen. Hun eerste concert sinds 1966. Hiervoor werden er verschillende exotische locaties geopperd, zoals Egypte, een amfitheater in Tunesië, of op de Bahama’s. De uiteindelijke locatie was echter niet zo exotisch: het dak van het kantoor van Apple Corps aan Savile Row in Londen. Op 30 januari tijdens lunchtijd vond het optreden van 42 minuten plaats in koude januaritemperaturen. Zo koud dat John Lennon en Ringo Starr de winterjassen van hun vrouwen droegen, en George Harrison tussendoor zijn handen verwarmde aan sigaretten.

Ondanks dat de onderlinge spanningen tussen de leden hoog waren opgelopen tijdens de sessies was de sfeer tijdens het optreden zeer goed en ontspannen. The Beatles speelde vooral nieuw werk. Get Back werd maar liefst vier keer gespeeld. Verder speelden ze twee keer Don’t Let Me Down, twee keer I’ve Got A Feeling, Dig A Pony, de oerversie van I Want You (She’s So Heavy) en een instrumentale versie van het Britse volkslied God Save The Queen. De buurt liep uit voor het spontane optreden, maar ook werden er meldingen gedaan van geluidsoverlast. Uiteindelijk werd het optreden gestopt door de politie nadat ze voor de vierde keer Get Back hadden gespeeld. Waarna John Lennon de beroemde uitspraak deed: ‘I hope we passed the audition’. Je kunt het je bijna niet voorstellen dat de grootste band aller tijden bij zijn laatste concert werd afgekapt door de politie.

In de maanden na het concert verscheen wel de single Get Back en Don’t Let Me Down. Maar de opnames van de Get Back-sessies verdwenen voor ruim een jaar in de ijskast nadat de mix van producer Glyn Johns werd afgekeurd. Ondertussen ging The Beatles in het voorjaar van het jaar weer aan de slag met hun vertrouwde producer George Martin. Het leverde hun laatst opgenomen album Abbey Road op. Toen John Lennon in 1970 aan de single Instant Karma werkte en de single liet produceren door Phil Spector, vroeg hij aan hem of hij van de opnames een album kon maken. Het resultaat werd het album Let It Be. Geproduceerd met veel overdubs, waarmee het ver af stond van het oorspronkelijke idee. Tot ergernis van Paul McCartney. Tegelijkertijd met het album verscheen ook de film Let It Be, waarin het gefilmde concert op het dak de finale vormde.

Overigens was The Beatles niet de eerste band die ooit op een dak een concert gaf. Twee maanden eerder deed Jefferson Airplane ook een dakconcert in Manhattan. Toch vormde het optreden van The Beatles inspiratie voor vele andere bands die later op een dak zouden optreden. Zoals U2 die in 1987 voor de opnames van de videoclip van Where The Streets Have No Name op een dak in Los Angeles optraden. Precies 40 jaar na het beroemde dakconcert van The Beatles werd als eerbetoon het optreden op dezelfde locatie overgedaan door de coverband The Bootleg Beatles. Frappant genoeg werd ook dit optreden halverwege afgebroken door de politie na meldingen van geluidsoverlast. Zouden het dezelfde mensen als veertig jaar eerder zijn geweest die melding maakten van geluidsoverlast?