Vergelijk de songs van het debuutalbum The Chicago Transit Authority met de latere hits van Chicago en de verschillen kunnen haast niet groter zijn. De vandaag precies 45 jaar oude dubbel-lp liet een compleet unieke band horen die bovendien het experiment niet schuwde.

Heel gebruikelijk is het niet om als nieuwe band te debuteren met een dubbelalbum. Toch deed de groep die later door het leven ging als Chicago precies dat met de monumentale eerste plaat The Chicago Transit Authority. Samen met de rond dezelfde tijd opkomende acts Blood, Sweat & Tears en The Electric Flag bracht dit zevenkoppige gezelschap een bijzondere mix van rock en jazz, met naast de blazers een centrale rol voor de vaak over het hoofd geziene gitaarkunsten van Terry Kath.

De muziek van The Chicago Transit Authority, zoals de band toen nog heette, had een sterk experimenteel karakter en was daarmee mijlenver verwijderd van de poppy singles waarmee Chicago vanaf de jaren zeventig hoog in de hitlijsten kwamen te staan. Toch werd de dubbel-lp een vrij groot succes in Amerika, ondanks het gebrek aan hits. Daarbij moeten we natuurlijk wel vermelden dat de singles Questions 67 And 68 en Beginnings wel succesvol waren toen deze in 1971 opnieuw uitkwamen.

Het album kent naast die twee singles bijna alleen maar goede songs. Zo verbetert de band het eerder door The Spencer Davis Group opgenomen I’m A Man en stelen de gitaarsolo’s van Terry Kath de show in vrijwel elk nummer. Volgens de liner notes bij de cd-remaster van The Chicago Transit Authority zei Jimi Hendrix zelfs eens dat Kath een betere gitarist was dan hij! Wellicht is dat wat overdreven, maar bij het horen van het grandioze spel in de bijna vijftien minuten durende afsluiter Liberation valt niet te ontkennen dat de man eigenlijk in één adem met de groten van zijn tijd genoemd moet worden. Ironisch genoeg is het instrumentale en zwaar experimentele Free Form Guitar, waarin Kath zich flink uitleeft met gitaarfeedback, het zwakste stuk van de twee lp’s.

The Chicago Transit Authority wordt vaak gezien als het beste album uit de discografie van de band, al valt er ook weinig aan te merken op de opvolger (Chicago II, 1970). Toen die plaat, wederom een dubbelaar, verscheen was de groepsnaam veranderd in Chicago, na een klacht van de ‘echte’ Chicago Transit Authority. Helaas was dat niet de enige belangrijke verandering die plaatsvond in de geschiedenis van de band. Vanaf de single If You Leave Me Now (1976) viel er voor liefhebbers van het avontuurlijkere werk steeds minder te beleven op platen van Chicago.