Op 16 augustus 2010 kwam het vijftiende studioalbum van Iron Maiden, The Final Frontier, wereldwijd uit. De metalband is een van de weinige klassieke namen in het genre die elke paar jaar consequent nieuwe muziek uitbrengt.

Nadat Iron Maiden in 2000 weer in de originele line-up bij elkaar kwam, waren de verwachtingen hooggespannen. Hoe kon dit ook anders? Een geweldige ritmesectie, drie topgitaristen en een van de beste metalzangers van de eeuw? Toch viel het voor veel fans een beetje tegen. Brave New World klonk als Maiden en gaf hoop voor de toekomst. Daarna ontbreekt het op Dance Of Death (2003) en A Matter Of Life And Death (2006) toch wel aan spanning en uitdaging.

Zo niet op The Final Frontier. De heren trokken er een jaartje langer voor uit om dit album te maken. Voor de opnames ging de band weer terug naar de Compass Point Studios op de Bahama’s, waar eerdere successen als Powerslave (1984) en Somewhere In Time (1986) ook werden opgenomen. Het album ademt de historie van Iron Maiden, maar klinkt tegelijk ook vernieuwend.

Het album opent met atypische geluidjes en vervormde gitaren op Satelite 15 The Final Frontier, maar na enkele minuten beukt het nummer er in als een ware concertopener. Songs als El Dorado en The Alchemist klinken als het beste werk van Maiden uit de jaren ’80. Het midtempo nummer Coming Home past er prima tussen en Mother Of Mercy heeft wat weg van het solowerk van Bruce Dickinson. Tot zover de eerste helft van het album, over de tweede helft zijn de meningen verdeeld. De liefhebbers van het vroege Maiden, met sterke British Metal-invloeden, zullen de eerste helft verkiezen over de tweede helft. De liefhebbers van Iron Maiden als progmetalband, zullen de tweede helft fantastisch vinden. Vijf songs, allemaal tussen de 8 en 11 minuten lang, met tempowisselingen, gitaarduels en instrumentale stukken. Bij songs als Isle Of Avalon en Starblind doen de uitspanningen wat geforceerd aan, de songs hadden wellicht ook prima geweest als de intermezzo’s eruit gelaten waren. The Talisman is indrukwekkend in al zijn complexiteit en ook bij The Man Who Would Be King zit het tempo er goed in. Afgesloten wordt met het melodieuze When The Wind Blows.

Is The Final Frontier een topalbum? Die vraag is eigenlijk niet meer zo belangrijk. Iron Maiden heeft wereldwijd een enorm legioen aan fans die na het decennialange bestaan van de band telkens torenhoge verwachtingen hebben. De band weet inmiddels heel goed hoe ze hun creatieve integriteit kunnen behouden en tegelijk zijn fans kunnen geven wat ze willen.