Vandaag is het precies 25 jaar geleden, op 14 juni 1995, dat de Ierse bluesgitarist-zanger Rory Gallagher overleed aan de gevolgen van complicaties na een levertransplantatie eerder dat jaar. Rory werd op 2 maart 1948 geboren in Ballyshannon, Ierland en overleed op 47-jarige leeftijd in een ziekenhuis in Londen. Rory droeg bijna altijd een kleurig houthakkersoverhemd tijdens zijn vaak lange concerten, dat aan het eind van zijn optreden doorgaans volledig doorweekt was.

Rory was niet alleen een fantastische bluesrockgitarist (een voorbeeld voor velen, zoals Danny Bryant, Julian Sas en Marcel Scherpenzeel) en zanger, maar ook een ontzettend aardige man. Zijn muziek wordt door onder meer deze mannen èn de Band Of Friends, met als bandleider Rory’s bassist Gerry McAvoy èn de al eerder genoemde Marcel Scherpenzeel als zanger/gitarist uitgevoerd. Jaarlijks wordt in Ballyshannon het Rory Gallagher Fest georganiseerd, waar tientallen bands en artiesten een eerbetoon aan hem en zijn muziek brengen. Vanwege de coronacrisis werd dit evenement dit jaar uitgesteld naar volgend jaar. Wel is er vandaag een tribute-evenement op zowel Rory’s Facebook pagina als op zijn YouTube-kanaal, vanaf 18.00 uur Nederlandse tijd. In de afgelopen week was er veel aandacht voor hem op zowel de Duitse als Belgische televisie en ook andere media besteedden aandacht aan het feit dat hij 25 jaar geleden overleed.

Rory Gallagher laat een geweldig oeuvre achter van twaalf studioalbums,  acht live-albums en diverse compilaties, voornamelijk postuum uitgebracht. Eigenlijk is iedereen het er over eens dat Rory toch vooral een live-artiest was, die je gewoon live moest zien en horen. Hieronder tien van de beste op beeld en geluid vastgelegde live-opnames van Rory Gallagher:

Walk On Hot Coals

Een karakteristieke Rory Gallagher-song. Fan Willy schrijft: “Vooral als je Rory’s Stratocaster op de achtergrond hoort in de film ‘Irish Tour’ met de klotsende zee die zich in ‘t up-tempo van Rory’s subtiele gitaarspel lijkt te herkennen en zich bijna vergenoegd dansend op de Ierse rotsen laat neerdalen”.

Going To My Hometown

Een van Rory’s beroemdste songs is Going To My Hometown, vooral door de versie op de live-lp Live In Europe, waarmee hij bij veel muziekliefhebbers bekend werd. Rory schreef de song zelf en de hometown is de Ierse stad Cork, waar hij het grootste deel van zijn leven woonde.

Tattoo’d Lady

De allereerste Rockpalastnacht in 1977 werd geopend door Rory Gallagher. Heel veel kijkers zagen hem voor het eerst en werden overdonderd door de geweldige energie die van het optreden van Rory afspatte. Rory in een interview uit 1992 vertelde hij erover: “Ja, de eerste was in juli 1977, vanuit de Grugahalle in Essen. Dat was erg leuk, we waren toen de openingsact. Daarna waren we erg moe, omdat we de avond ervoor in Zwitserland hadden gespeeld. We stonden ook erg onder druk, want er waren ook camera’s bij, en technici die je probeerden te vertellen wat je moest doen. Het was dus moeilijk om jezelf te zijn, maar we hebben ons er doorheen gesleept.”

A Million Miles Away

Gallagher werd door het Britse muziekblad Melody Maker in 1972 en 1974 uitgeroepen tot ‘s werelds beste gitarist, een eer die ook onze eigen Jan Akkerman ten deel viel in 1973. Rory genoot onder andere in het Oostblok een grote populariteit.

Shadow Play

De band van Rory kende door de jaren heen vrij weinig bezettingswisselingen, met name van  drummer wisselde hij enkele keren (Rod d’Ath, Ted McKenna, Brendan O’Neill), maar één man stond tussen 1970 en 1991 altijd naast Rory op het podium: bassist Gerry McAvoy, die sinds een paar jaar met zijn Band Of Friends met veel optredens in heel Europa de muziek van Rory levend houdt. Met drummer Ted McKenna en de Nederlandse gitarist/zanger Marcel Scherpenzeel is dit echt meer dan zomaar een coverband. Te zien op Pinkpop Classic op 24 augustus.

Bullfrog Blues

Rory schreef niet alle songs die hij opnam en speelde zelf, hij had een goed gevoel voor de keuze van de juiste covers. Van William Harris coverde hij het in 1928 oorspronkelijk opgenomen Bull Frog Blues. Dit werd een van de hoogtepunten van zijn live-shows. Geen wonder dat ook andere bluesrockers deze song in hun repertoire opnamen, zoals Dave Hole en Julian Sas.

Messin’ With The Kid

Rory’s optredens waren nooit saai en meestal erg lang. Rory en zijn band bouwde een naam op met marathonoptredens tijdens veelvuldige tournees. Zo speelden zij op 15 december 1973 tijdens een nachtconcert voorafgaand aan een autoloze zondag in De Doelen in Rotterdam, net zo lang door tot de bezoekers de eerste trein naar huis konden nemen.  Hij had een grote schare trouwe fans onder wie vele epigonen die tijdens zijn concerten luchtgitaar speelden.

Out On The Western Plain

Rory deed bij elk optreden tenminste een akoestisch intermezzo. In een interview met het rockblad NOIZE vertelde hij “Eigenlijk is elke show verschillend, want ik hou wel van wat improvisatie.” En over de toen net actuele rage van unplugged optredens zei hij “Ze moeten het zelf weten. Als andere muzikanten zich kunnen bewijzen op de akoestische gitaar, vind ik het prima. Het is in ieder geval beter dan CD’s met synthesizers en computer-muziek. Ik vind het mooi dat er een markt voor is.”

Moonchild

Rory bespeelde vooral zijn door het vele zweet verkleurde sunburst 1961 Fender Stratocaster (serienummer 64351). Zijn ’61-stratocaster had dit afgeragde uiterlijk overigens vooral gekregen door het zweten van Gallagher en niet zozeer door ruw gebruik: door een zeldzame bloedgroep zweette de gitarist dermate zuur dat het als een soort verfafbijt fungeerde. Sinds een aantal jaren is deze gitaar als exacte kopie te koop (voor heel veel geld!). Rory kocht zijn gitaar tweedehands voor 100 pond in een muziekwinkel in Cork.

Continental Op

Rory was heel vaak op de Duitse televisie te zien met concertregistraties. Het vaakst was hij bij Rockpalast te zien, zowel vanuit een kleine studio tot grote zalen als de Gruga Halle in Essen en diverse festivals. Hier een opname van het Zuid-Duitse tv-programma Ohne Filter uit Baden Baden in 1990.

Foto: Harry Pater