Misschien een paar weken te laat voor het optimale moment, maar een mooie lijst als deze mag de Classic Rock Mag-lezer niet onthouden worden. Vijf schrijvers hebben samen hun tien beste classic rock-albums van 2019 op een rijtje gezet. En bij lijsten als deze is er uiteraard een willekeurige volgorde. We zijn benieuwd, zit jouw favoriete album er ook tussen?

The Allman Betts Band – Down To The River

Het debuutalbum van de zonen van Gregg Allman (Devon) en Dickey Betts (Duane) is een southern rock-pareltje, want Down To The River laat het geluid van de legendarische Allman Brothers Band bijna perfect herleven. Vooral de albumopener All Night (snelle rocksong met zang van Devon) en de langste song, het bijna negen minuten durende Autumn Breeze, vallen op door heerlijk gitaarspel en lekkere southern rock-melodieën. De verwachtingen voor dit album waren natuurlijk torenhoog, maar Devon Allman, Duane Betts, Barry Oakley Jr en Johnny Stachela schitteren op dit meer dan uitstekende debuut. Down To The River is wat mij betreft dan ook een van de hoogtepunten in het classic rock-genre van het jaar 2019. (Martien Koolen)

The Black Keys – Let’s Rock

Enkele jaren geleden kwam het nummer Little Black Submarines regelmatig voorbij op de (classic) rock-radiostations. Het duo The Black Keys werd voorzichtig ontdekt in Nederland maar bleek toen al sinds 2001 actief. De laatste jaren worden ze ook echt beschouwd als een aanwinst in het classic rock-genre. Het negende studioalbum liet vijf jaar op zich wachten. Maar het wachten was alle moeite waard: Let’s Rock geeft precies wat de titel belooft, Rock met een hoofdletter R. De opener Shine A Little Light is zo’n lekkere rocksong, maar er is meer, de soulvolle meerstemmige koortjes in Walk Across The Water of de blues in Fire Walk With Me. Je hoort de invloed van alle oude helden voorbij komen, zoals Lynyrd Skynyrd, The Doors, T. Rex en Cream, maar bij vaker beluisteren meen je zelfs invloeden van Nile Rodgers of Bee Gees te horen. Classic rock optima forma, zo mogen de heren uit Akron nog wel een paar albums maken. Maar laat de fans dan geen vijf jaar wachten alstublieft? (Edwin Moor)

Beth Hart – War In My Mind

Na het vorige album Fire On The Floor uit 2016 was het niet stil op plaatgebied van Beth Hart, want in 2018 verschenen het live-album Front And Center, Black Coffee, het duettenalbum met Joe Bonamassa èn de live-dubbelaar (annex dvd en blu-ray) Live At The Royal Albert Hall. Maar de zeer productieve en steeds populairder wordende Beth Hart had inmiddels tussen de vele optredens door alweer genoeg nieuw èn hoogwaardig materiaal geschreven en opgenomen. Deze keer met Rob Cavallo als producer. Ook dit album is weer een verzameling van de verschillende muziekstijlen waar de zangeres zo goed in is. En ook weer vaak persoonlijke teksten en prachtige melodieën. Tijdens de concerten die ze eind november in AFAS Live gaf waren veel van de songs van het album te horen, zowel met haar band als tijdens haar soloconcert. Voor ondergetekende waren dit de mooiste concerten van het afgelopen jaar, met het solo-optreden als absolute nummer één. Beth Hart kan geweldig rocken, maar het mooiste vind ik haar in de ballads, zoals op dit album Sister Dear en vooral Thankful. (Harry Pater)

Michael Kiwanika – Kiwanuka

Michael Kiwanuka is een wonderkind. Zijn debuut Home Again was een soulplaat in de categorie van Bill Withers en Sam Cooke. In 2016 neigde hij op zijn tweede album Love & Hate meer richting de symforock uit de jaren ’70. Het album Kiwanuka is daarop een vervolg. Soul (in Living In Denial) combineert hij met jaren ’70-rock (Rolling), maar ook is hij nog altijd een ster in breekbare ballads als Piano Joint (This Kind Of Love) en Hero. Michael Kiwanuka heeft met de drie albums in de afgelopen acht jaar wel bewezen één van de interessantste artiesten te zijn die de jaren ’10 hebben opgeleverd. (Peter van Cappelle)

Duff McKagan –  Tenderness

McKagan is mijn held. Niet alleen omdat we op dezelfde dag jarig zijn, maar de veelzijdigheid die hij met zoveel slagvaardigheid laat zien, maakt elke keer weer indruk om me. De punker die uitgroeide tot een pilaar in een van de grootste rockbands ter wereld, bleek ook over schrijftalent te beschikken, getuige een lange reeks columns en twee bestselling boeken. Tijdens de Not In This Life Time Tour van Guns N’ Roses zag McKagan de toestand in de wereld, vond daar iets van en wilde daar een derde boek over schrijven. Het werd een plaat. Wie hoopte op beukende bassen en gillende gitaren zal teleurgesteld zijn in dit album. Samen met countrymuzikant Shooter Jennings neemt McKagan een sfeervolle verzameling songs op, die perfect passen bij het verhaal dat de bassist uit Seatle wil vertellen. De boodschap is scherp, gericht tegen onrecht, geweld, armoede en kapitalisme. Maar ook vol hoop dat zijn dochters kunnen leven in een betere wereld. (Edwin Moor)

Rival Sons – Feral Roots

In januari verscheen een van de beste rockalbums van het jaar 2019, namelijk Feral Roots van de Amerikaanse rockband Rival Sons. Feral Roots is de zesde plaat van deze heren uit Long Beach (Californië) en het is zonder twijfel hun beste album, met songs die worden gedomineerd door heerlijke heavy bluesrockriffs, excellente zangpartijen en echt verslavende refreinen. Do Your Worst, Sugar On The Bone en Back In The Woods zijn daar uitstekende voorbeelden van, songs die echt in je hoofd blijven zitten: heavy blueshymnes zoals je ze maar zelden hoort. Beïnvloed is Rival Sons mede door Led Zeppelin, The Doors en The Black Crowes en dat kun je duidelijk horen in de hoogtepunten van dit album: Too Bad, All Directions en de titelsong. Feral Roots is een must have-plaat voor bluesrockfans en het album behoort zeker tot de top 10 platen van het jaar 2019! (Martien Koolen)

Bruce Springsteen – Western Stars

Waar Neil Young weer met zijn vrienden Crazy Horse een album maakte, besloot Bruce Springsteen om The E Street Band voor zijn jongste studioalbum thuis te laten. Het resultaat is een akoestisch album, dat sterk lijkt op die andere folkplaten die The Boss in zijn eentje produceerde: The Ghost Of Tom Joad en Devils & Dust uit een recent verleden. Western Stars past daar inhoudelijk prima bij, met thema’s als liefde, verlies, eenzaamheid, familie en tijd. Deze plaat is het logische vervolg op zijn theatershow op Broadway, waar Springsteen in ruim een jaar tijd 236 shows gaf. De gelijknamige filmdocumentaire Western Stars is overigens óók een aanrader. (Frits Tromp)

The Who – WHO

Het vorige studioalbum van The Who was Endless Wire uit 2006, wat het eerste met nieuw materiaal was van de band sinds het overlijden van bassist John Entwistle in 2002. Deze plaat werd goed ontvangen door pers en publiek en verschillende songs kwamen terug tijdens de wereldtournee in 2006 en 2007, die de band onder meer naar Ahoy bracht. Hierna werden verschillende live-registraties en compilaties uitgebracht. Begin 2019 werd bekendgemaakt dat Pete Townshend en Roger Daltrey met een nieuw studioalbum bezig waren, dat uiteindelijk in december werd uitgebracht onder de titel WHO. De muziek doet meteen denken aan The Who in de jaren zestig en zeventig. Opener All This Music Must Fade zet al direct de toon: de twee overgebleven originele bandleden hebben nog niets aan kracht verloren. Ander hoogtepunt is She Rocked My World. Wat mij betreft is dit de beste studioplaat van de band sinds Who Are You uit 1978! (Harry Pater)

Yola – Walk Through Fire

Geproduceerd door Dan Auerbach van The Black Keys. Ik kende Yolanda Quartey (haar echte naam) nog als zangeres van de band Phantom Limb, die country en soul met elkaar combineerde. Ze gingen echter in 2013 uit elkaar. Gelukkig is ze na zeven jaar alsnog teruggekomen met een ijzersterk solodebuut waarop ze hetzelfde pad ongeveer bewandelt. Haar teksten zijn persoonlijk en gebaseerd op de vele ellende die ze in haar leven heeft moeten doorstaan. Van soul a lá Dusty Springfield in Faraway Look en Lonely The Night naar de rauwere countryrock in Ride Out In The Country en de titeltrack. (Peter van Cappelle)

Neil Young & Crazy Horse – Colorado

Toen Neil Young nog een fellow Canadian was, maakte hij met zijn vrienden van Crazy Horse het album Colorado. De titel van het album verwijst naar Telluride, Colorado, waar de band elf dagen en nachten aan één stuk door speelde. Om op adem te blijven, maakten de bandleden gebruik van zuurstoftanks. Het is tevens het eerste album waarop E Street-gitarist Nils Lofgren is te horen als vervanger van gitarist Frank Sampedro. Colorado is Youngs bijdrage aan blues, country, americana – op geheel eigen wijze, uiteraard. Met een dito invulling, met commentaar op onder meer de klimaatverandering. (Frits Tromp)