Op 24 oktober wordt Bill Wyman maar liefst 83 jaar oud. De muzikant is nog steeds actief en zegt daar zelf over: “Al mijn helden zijn doorgegaan tot ze erbij neervielen, dus waarom zou ik dat niet doen?” Wyman is het meest bekend als bassist van The Rolling Stones van 1962 tot 1993. Daarna startte hij de band Bill Wyman Rhythm Kings, waarmee hij verschillende albums opnam en ook volop toerde. In totaal heeft hij ook nog zes soloalbums opgenomen.

10. Bill Wyman – Monkey Grip Glue (1974)

Bill Wyman kreeg niet veel gelegenheid om zijn nummers met The Rolling Stones op te nemen. Omdat er tussen de tours en albums bij de Stones ruim voldoende tijd was voor eigen projecten, maakt Wyman meerdere soloalbums. De eerste is Monkey Grip. Commercieel deed het niet zo veel, de critici waren wel enthousiast.

9. Bill Wyman – Apache Woman (1976)

Van het bekritiseerde album A Stone Alone komt de single Apache Woman. Volgens de critici een van de hoogtepunten van het album dat omschreven werd als ‘een egotrip van een ster zonder samenhang’. Achteraf wordt het album daarmee te kort gedaan. Bill Wyman probeerde verschillende muziekstijlen uit en wist een sterrencast aan muzikanten aan te trekken, onder wie Van Morrison, Ronnie Lane en Ron Wood.

8. The Rolling Stones – In Another Land (1967)

Een illuster nummer van Their Satanic Majesties Request geschreven, gezongen en op bas en orgel ingespeeld door Bill Wyman.

7. Bill Wyman – What & How & If & When & Why (2015)

Toen Bill Wyman door zijn archieven met songs ging die hij nog had liggen, had hij ruim genoeg materiaal om op zijn 79e nog het soloalbum Back To Basics op te nemen. Wanneer je een nummer als What & How & If & When & Why nu beluistert, vraag je je toch af of Mick Jagger en Keith Richards er soms naast gezeten hebben om geen Wyman-songs op te nemen voor de Stones.

6. The Rolling Stones – Paint It Black (1966)

Weinig nummers geven de tijdsgeest van midden jaren ’60 zo goed weer als Paint It Black. Het onheilspellende ritme van Charlie Watts met de baspartij van Bill Wyman biedt de ruimte aan Brian Jones op de sitar. De baspartij komt overigens uit een orgel. Wyman kon deze niet met zijn voeten bedienen, dus ramde hij met zijn vuisten op de pedalen.

5. The Rolling Stones – Gimme Shelter (1969)

Vanwege het vijftigjarig bestaan van Let It Bleed is er veel hernieuwde en terechte aandacht voor dit Stones-album. De plaat wordt donker en sinister genoemd en een track als Gimme Shelter zet deze sfeer perfect neer. Niet in de laatste plaats vanwege de groove, neergelegd door Wyman en Watts.

4. The Rolling Stones – Downtown Suzie (1975)

Downtown Suzie is de andere van de twee officieel door The Rolling Stones uitgebrachte Bill Wyman-composities (zie nummer 8). Het nummer is tijdens de Let It Bleed-opnames in 1969 opgenomen, maar kwam niet op het album. Het klinkt wel als een nummer dat past bij wat de Stones in die tijd opnamen. Het werd wel op het verzamelalbum Metamorphosis uit 1975 uitgebracht.

3. Bill Wyman & The Rhythm Kings – Green River (1997)

Na dik dertig jaar The Rolling Stones start Bill Wyman zijn eigen bluesband, Rhythm Kings. Met de titel Struttin’ Our Stuff voor het eerste studioalbum probeert Wyman de Stones wellicht iets duidelijk te maken. In het openingsnummer Green River spat het spelplezier er vanaf. In Rhythm Kings zitten ook geweldige muzikanten als gitarist Albert Lee en Gary Brooker op toetsen.

2. The Rolling Stones – Miss You (1978)

De schok was groot toen The Rolling Stones een disco-song uitbracht, maar de paniek sloeg snel om toen Miss You een van de grootste hits van de Stones werd. “Wat er in Miss You gebeurt, heb ik bedacht. Het lopende basriffje, het verspringen naar een octaaf hoger”, zou Bill Wyman later aan Bass Player Magazine verklaren.

1. The Rolling Stones – Jumpin’ Jack Flash (1968)

Op de studioversie van Jumpin’ Jack Flash speelt Keith Richards de bas en Bill Wyman het orgel. Op de liveversie van Get Yer Ya-Ya’s Out is te horen hoe effectief Bill Wyman is. Hij claimt ook de basis voor het nummer samen met Charlie Watts en Brian Jones bedacht te hebben. Hij speelde de riff op de piano samen met Watts en Jones toen Keith Richards en Mick Jagger binnenkwamen: “Hey, dat klinkt heel goed, wat is dat?”