Paul McCartney viert vandaag zijn 77ste verjaardag. Aan pensioen moet hij echter nog altijd niet denken. Vorig jaar bracht hij zijn goed ontvangen album Egypt Station uit en de ex-Beatle toert nog altijd volop de wereld over. We grepen zijn verjaardag aan om een top 10 samen te stellen van zijn beste nummers sinds de eeuwwisseling. In de afgelopen twee decennia was hij nog ruimschoots actief en bracht hij tot nu toe zeven verschillende studio albums uit die bijna allemaal van hoog niveau waren. Genoeg materiaal om daaruit tien nummers te selecteren.

10. Cut Me Some Slack (2012)

De afgelopen jaren ging Paul McCartney een aantal opvallende samenwerkingen aan. De meest opmerkelijke was die met Kanye West en Rihanna. Het leverde hem met FourFiveSeconds zijn grootste hit in 22 jaar op. Interessanter voor ons is echter de opvallende samenwerking met de overgebleven leden van Nirvana. Dave Grohl was bezig met het Sound City-project, een documentaire over de Sound City Studio in Los Angeles, en een bijbehorende soundtrack. Hij nodigde Paul McCartney in eerste instantie uit om een nieuwe versie op te nemen van de Little Richard-cover Long Tall Sally (die hij in 1963 ook al met The Beatles had gecoverd). McCartney stelde echter voor om een nieuw nummer te improviseren. Dat werd het nummer Cut Me Some Slack. Het leverde zelfs nog een Grammy Award op in 2014.

9. Sing The Changes (2008)

In 2008 blies McCartney samen met producer Youth een oud project uit de jaren ’90 weer nieuw leven in: The Fireman. Destijds brachten ze onder dat pseudoniem twee albums uit met experimentele ambientmuziek. Lang hield hij echter in het midden dat hij achter dat project zat. Maar toen ze in 2008 het album Electric Arguments uitbrachten, kwam McCartney er ruimschoots voor uit dat hij met Youth achter het project zat. In tegenstelling tot de andere twee Fireman-albums zong McCartney ook in de nummers op dit album. De eerste single van het project was Sing The Changes. Het nummer heeft hij ook tijdens de tournees die daarna volgden opgenomen in de setlist.

8. Come On To Me (2018)

Op de eerste single van het album Egypt Station klonk McCartney op zijn 76ste nog altijd als een vitale jonge man die zong over verliefdheid. Het gaat over zijn eerste ontmoeting met zijn huidige vrouw Nancy Shevell. Het werd een frisse, hitgevoelige track.

7. English Tea (2005)

Het album Chaos & Creation In The Backyard uit 2005 is misschien wel zijn sterkste album van de afgelopen twintig jaar. Voor het eerst in twee decennia liet McCartey zich door een andere producer vertellen hoe hij het moest aanpakken: Nigel Godrich, die vooral bekend was van zijn werk met Radiohead. Het leverde niet altijd een samenwerking op die over rozen ging, maar wel een constante plaat waarop McCartney bijna alle instrumenten zelf inspeelde (wat hij voor het eerst sinds McCartney II in 1980 weer deed). Eén van de nummers op het album is English Tea, dat door de orkestratie herinneringen opriep aan Eleanor Rigby en For No One.

6. Lonely Road (2001)

Het album Driving Rain uit 2001 is vrij ondergewaardeerd gebleven. Het album was geen groot verkoopsucces en misschien ook wel zijn minste werk uit de 21ste eeuw. Toch staat er een aantal sterke songs op, waaronder de opener Lonely Road. Of de tekst over het verlies van zijn overleden vrouw Linda gaat, liet hij in interviews in het midden.

5. Despite Repeated Warnings (2018)

Een zeven minuten durend epos van het album Egypt Station dat zo uit de Wings-periode had kunnen komen. Tekstueel is het thema van het nummer echter actueler. Over de klimaatsverandering en een president die daarvoor zijn kop in het zand steekt. Dat het Trump betreft ontkende McCartney niet.

4. Only Mama Knows (2007)

Aan het album Memory Almost Full uit 2007 had McCartney ruim vier jaar gewerkt, maar zette het grotendeels in de ijskast toen hij met Nigel Godrich aan Chaos & Creation In The Backyard werkte. Een aantal nummers dat Godrich had afgewezen, bracht McCartney twee jaar later alsnog uit op Memory Almost Full. Een gevarieerd album met verschillende stijlen. Zoals deze rocksong Only Mama Knows. Het personage in het nummer is op jonge leeftijd verlaten door zijn moeder. Hoewel McCartney op zijn veertiende zijn moeder verloor, is het nummer naar eigen zeggen niet autobiografisch.

3. Queenie Eye (2013)

Op het album New uit 2013 pakte McCartney het ook weer verrassend aan door niet met één, maar met vier verschillende producers te werken: Mark Ronson, Ethan Johns, Paul Epworth en Giles Martin (zoon van Beatles-producer George Martin). Het leverde opnieuw een gevarieerd album op, een plaat waarop ook echo’s uit het verleden terug te horen waren. Zoals in de single Queenie Eye, die psychedelische echo’s heeft die doen herinneren aan I Am The Walrus en Glass Onion. Volgens McCartney zelf gaat het nummer over een straatspelletje dat hij vroeger in zijn jeugd in Liverpool met andere kinderen speelde. De tekst zou echter ook kunnen slaan op de echtscheiding met Heather Mills, en die geruchten doen dan ook de rondte. Voor de videoclip trok McCartney een heel register open aan beroemdheden die figureerden in de Abbey Road Studio. Zo komen Johnny Depp, Kate Moss, Jude Law, Sean Penn, Jeremy Irons, Chris Pine, Tom Ford, Alice Eve, James Corden, Gary Barlow, Tracey Ullman en Meryl Streep voorbij in de video.

2. My Valentine (2012)

Een langgekoesterde wens van McCartney om jazzcovers uit het American Songbook op te nemen ging in vervulling met het album Kisses On The Bottom in 2012. Van de veertien songs waren slechts twee nummers eigen composities. Waaronder de single My Valentine, waarop niemand minder dan Eric Clapton de gitaarsolo verzorgde. Voor het nummer zijn twee videoclips gemaakt waarin Natalie Portman en Johnny Depp beiden de tekst uitbeelden in gebarentaal. Op 24 maart 2012 speelde McCartney het nummer voor het eerst live met zijn huidige tourband in Ahoy in Rotterdam.

1. Jenny Wren (2005)

McCartney omschreef zelf het nummer als ‘de dochter van Blackbird’, omdat Jenny Wren (een karakter uit het boek Our Mutual Friend van Charles Dickens) in dezelfde stijl is geschreven: als akoestische ballad. Het leverde een bescheiden radiohit op die zelfs nog werd genomineerd door een Grammy Award (die hij verloor van Waiting On The World To Change van John Mayer).