Eddie Van Halen, oprichter en gitarist van Van Halen, overleed afgelopen dinsdag op 65-jarige leeftijd, aan de gevolgen van keelkanker. Ondanks dat het geen geheim was dat hij gezondheidsproblemen had, kwam zijn overlijden als een enorme schok. Collega-gitaristen roemen de invloed en de vernieuwing die Van Halen teweeg heeft gebracht.

Steve Vai stelt zich de onwerkelijke en ondenkbare wereld voor waarin Eddie Van Halen niet bestaan zou hebben. Adje Van den Berg haalt tijdens een radio-interview met Gerard Ekdom een mooie herinnering op waarin ze samen in Van Halens huis op hun gitaar aan het pielen zijn en tegelijk ruziën over wie de betere gitarist is: Clapton volgens Van Halen en Hendrix volgens Van den Berg – maar die vond Van Halen veel te slordig. Het mag duidelijk zijn: Eddie was een grensverleggende, iconische gitarist die gemist zal worden. Ter nagedachtenis nog een keer een top 10 van beste Van Halen-albums.

10. Live: Right Here, Right Now (1993)

Misschien niet het allerbeste livealbum ooit gemaakt, maar Live: Right Here, Right Now laat wel horen hoe goed ‘Van Hagar’ op het podium kon zijn. De fans die het werk uit de David Lee Roth-periode prefereren, zijn misschien teleurgesteld door de songkeuzes. Voor een groot deel bestaat de tracklist uit nummers van na zijn vertrek, een paar solonummers van Hagar en een cover van The Who’s Won’t Get Fooled Again. Een dvd is tevens verkrijgbaar, met een aangepaste tracklist.

9. A Different Kind Of Truth (2012)

Na het mislukte Van Halen III (1998) verscheen er bijna vijftien jaar geen nieuw album meer van de band. De verwachtingen voor A Different Kind Of Truth waren logischerwijs hooggespannen, ook omdat de plaat de eerste was van Van Halen met David Lee Roth als zanger sinds 1984. De eerste single Tattoo klonk niet direct heel geïnspireerd, maar de rest van het album bleek verrassend goed.

8. 5150 (1986)

Terwijl David Lee Roth als soloartiest successen boekte, bleven ook zijn voormalige collega’s van Van Halen succesvol. Het publiek omarmde de nieuwe zanger Sammy Hagar (ex-Montrose) en het eerste album van deze nieuwe bezetting betekende zelfs de eerste nummer 1-lp van de band. Op het prima 5150 staan weinige inzakkers, maar naast de titeltrack waren de singles Dreams, Love Walks In en natuurlijk Why Can’t This Be Love wel de beste nummers.

7. Balance (1995)

Een vrij onderschat laatste album met Sammy Hagar, waarvan maar één single een hitje werd: Can’t Stop Lovin’ You. Maar waar op sommige Van Halen-albums de hits boven de andere tracks uitsteken, staan er op Balance wel betere nummers. IJzersterk zijn vooral de opener The Seventh Seal, Don’t Tell Me (What Love Can Do) en de afsluiter Feelin’. Ook leuk: de ode aan onze hoofdstad in Amsterdam. Na Balance ging het bergafwaarts met de band: een reünie met David Lee Roth leverde slechts een paar nieuwe nummers op en met Gary Cherone (Extreme) als zanger kwam het ondermaatse Van Halen III tot stand.

6. For Unlawful Carnal Knowledge (1991)

Die titel blijft een beetje flauw, maar F.U.C.K. was wel een betere plaat dan alle andere die Van Halen maakte met Sammy Hagar als zanger. Met een iets modernere sound keerde de band terug naar rauwe hardrock uit de beginjaren voordat de synthesizers hun intrede deden. Right Now, Poundcake en Pleasure Dome behoren tot het beste uit de hele discografie, terwijl de korte instrumental 316 tijdens concerten handig aan het legendarische Eruption werd gekoppeld.  Steve Lukather, een goede vriend van Eddie Van Halen, zingt overigens mee in Top Of The World.

5. Women And Children First (1980)

Met uitzondering van het deels met covers gevulde Diver Down (1982) zijn alle Van Halen-albums uit de eerste David Lee Roth-periode essentieel luistervoer voor hardrockfans. Women And Children First was de derde lp en voegde onder meer de ‘hits’ And The Cradle Will Rock… en Everybody Wants Some!! (misschien wel de beste Van Halen-song die nooit op single verscheen) toe aan het repertoire. De plaat is een van de meest consistente uit het oeuvre en bevat ook het leuke akoestische uitstapje Could This Be Magic?

4. Van Halen II (1979)

Een meesterwerk als het Van Halen-debuutalbum evenaren, doe je niet zomaar. Dat lukte de band dan ook niet, in artistiek opzicht, maar Van Halen II was desondanks een meer dan degelijke plaat waarmee de band bovendien voor het eerst de top tien in Amerika bereikte. Minstens zo goed als de hit Dance The Night Away zijn heavy rockers als D.O.A., Somebody Get Me A Doctor en een cover van You’re No Good. Schitterend is ook Spanish Fly, een soort akoestische versie van Eruption.

3. 1984 (1984)

Meer dan ooit tevoren namen de synthesizers een dominante rol in, met een megahit als Jump als resultaat. Gelukkig voor de fans van het eerste uur bleef de band ook trouw aan de hardrockroots in onder meer Panama en het geweldige Hot For Teacher. Misschien de meest gedateerd klinkende van alle Van Halen-albums, maar dat mag het luisterplezier niet bederven.

2. Fair Warning (1981)

De songs waren op het vierde album Fair Warning donkerder en zwaarder dan ooit tevoren, wat waarschijnlijk de oorzaak was van de iets mindere verkoopresultaten van de lp. Behalve Unchained zijn hier niet echt bekende Van Halen-nummers te vinden, hoewel Mean Street, Hear About It Later en Push Comes To Shove zeker niet onderdoen voor het betere werk op eerdere of latere platen. Fair Warning komt meer dan de andere opvolgers in de buurt van de kwaliteit van het debuut. Alleen de korte speelduur van de albums uit de Roth-periode blijft jammer.

1. Van Halen (1978)

Tja, de nummer 1-positie voor het debuutalbum van Van Halen is extreem voorspelbaar en onvermijdelijk. In kwalitatief opzicht heeft de band deze langspeler nooit meer overtroffen en in de hardrock is er sinds de release nooit meer zo’n goede (Appetite For Destruction van Guns N’ Roses uitgezonderd) en vernieuwende plaat verschenen. Met zijn ongelooflijke solo’s in onder meer Eruption inspireerde Eddie Van Halen talloze jonge gitaristen zoals Jimi Hendrix dat in de jaren zestig deed. Decennia later klinkt de eerste Van Halen-plaat nog steeds verbazingwekkend fris en spectaculair.