Jon Anderson, vandaag 71 geworden, is natuurlijk vooral bekend als de ex-zanger van Yes en zijn fabuleuze stem, zijn creativiteit en zijn vaak zeer aparte songteksten maakten hem tot een van de belangrijkste personen in de band. Yes groeide uit tot een van de belangrijkste, bekendste en beste progressieve rockbands aller tijden. Albums als Close To The Edge, Relayer en Tales From Topographic Oceans mogen in geen enkele rockcollectie ontbreken. Commercieel gezien was Yes vooral zeer succesvol met de hit Owner Of A Lonely Heart, maar toen was helaas hun muzikale hoogtepunt al lang voorbij. Jammer genoeg zingt Jon Anderson vanwege gezondheidsproblemen niet meer bij Yes, maar toch zetten we de beste Yessongs (ook een geweldig live album, trouwens) met Jon als zanger, nog eens op een rijtje.

10. And You And I

Dit is een klassiek Yes-nummer en is te vinden op het album Close To The Edge. And You And I is geschreven door Anderson, Bruford, Howe en Squire en is verdeeld in vier stukken; de tekst van Anderson is nogal religieus want de You is waarschijnlijk God. De tekst was weer geïnspireerd op stukken van Herman Hesse en Jon zei over And You And I: “Het is een nummer over een droom, over een aantal essentiële zaken in het leven dat een beter leven voor onze kinderen moet opleveren.” And You And I bevat een aantal prachtige typische Yesmelodieën en het nummer was altijd een van de hoogtepunten tijdens de liveshows van de band. And You And I werd ook als single uitgebracht en is daar ingekort tot 5:45 en de single piekte in Amerika op plek 42. And You And You is ook te beluisteren als live-versie op Keys To Ascension en Yessongs.

9. Yours Is No Disgrace

Yours Is No Disgrace is de openingstrack van het derde studioalbum van Yes, The Yes Album (1971). Het lange nummer, bijna tien minuten, opent met een spetterend instrumentaal gedeelte dat gedomineerd wordt door de gitaar van Steve Howe en de keys van Tony Kaye. Yours Is No Disgrace stond jarenlang op de setlist van Yes en was een favoriet bij het publiek. Het nummer werd in sommige Europese landen, waaronder ook Nederland, als single uitgebracht, maar Yours Is No Disgrace deed het commercieel gezien niet echt goed. Op het schitterende live-album Yessongs staat een spetterende versie van Yours Is No Disgrace met een absolute hoofdrol voor de gitaarpassages van Howe, die trouwens voor Yessongs de opening van het nummer veranderde. Yours Is No Disgrace is waarschijnlijk het eerste anti-oorlogslied van Yes, want het thema is dat jonge mensen (kinderen) in oorlogen (Vietnam) moeten gaan vechten omdat ze geen keus hebben. De boodschap van Anderson in Yours Is No Disgrace is waarschijnlijk dat oorlog geen winners kent en dat oorlog zinloos is. “Death defying, mutilated armies scatter the earth, crawling out of dirty holes, their morals, their morals disappear.”

8. Siberian Khatru

Dit is het derde en tevens laatste nummer van het vijfde Yes studioalbum Close To The Edge (1972). Siberian Khatru is een uptempo nummer en de song werd vaak gebruikt als de opening van een liveshow, na het bekende Firebird Suite van Stravinsky. Siberian Khatru was vooral voor Howe een innovatieve track, want het was de eerste keer dat hij steelgitaarsolo’s mixte met gewone gitaarsolo’s. Anderson is weer verantwoordelijk voor de tekst en volgens hem betekent Khatru winter, maar ook “zoals je wenst” in het Hebreeuws. Siberian Khatru is een pittige rocksong met schitterend gitaarwerk van Howe en John Frusciante (Red Hot Chili Peppers) beweerde zelfs dat de gitaarsolo aan het einde van Siberian Khatru hem inspireerde tot zijn gitaarsolo in de Peppers-song Get On Top. De liveversies van Siberian Khatru op Yessongs en Keys To Ascension zijn nog wat langer en klinken ook nog wat heavier, vooral door het magistrale gitaarwerk van Howe.

7. Heart Of The Sunrise

Heart Of The Sunrise is het laatste nummer van het vierde Yes-studioalbum Fragile (1971). Het vrij lange stuk (11:32) begint met een agressieve gitaarriff en gitaarmelodien van Howe, voordat na bijna 4 minuten de rustige vocalen van Anderson het nummer totaal veranderen. Heart Of The Sunrise is gecomponeerd door Anderson, Squire en Bruford en was ook een van de songs die veel op de setlist van Yes stonden. Op Yessongs staat ook een spetterende live-versie van Heart Of The Sunrise. De tekst van Anderson gaat voornamelijk over mensen die zich alleen voelen in een grote stad en zich verloren voelen in de drukte van een miljoenenstad: “How can the wind with so many around me, I feel lost in the city…” Rick Wakeman noemde Heart of The Sunrise een van de beste Yesnummers ooit.

6. Long Distance Runaround

Long Distance Runaround, gecomponeerd door zanger Jon Anderson, behoort ook tot de liveklassiekers van Yes, meestal in combinatie met het door Chris Squire geschreven The Fish. Het nummer heeft een politieke lading, want Anderson refereert in Long Distance Runaround aan de schietpartij op Kent State Universiteit (4 mei 1970), waarbij de Amerikaanse nationale garde vier studenten doodschoot: “Hot color, melting the anger to stone”. Long Distance Runaround is te vinden op het album Fragile, maar de live-versie op Yessongs is beduidend beter, met heerlijke gitaarriffs van Howe en prachtige, emotionele  vocalen van Anderson.

5. The Revealing Science Of God

Dit lange epische nummer is te vinden op het zesde studioalbum Tales From Topographic Oceans (1973) en hier is ook voor de eerste keer Alan White als drummer te horen. The Revealing Science Of God is een groepscompositie en het eerste idee voor dit nummer is ontstaan door een ontmoeting van Anderson met ex-King Crimson percussionist Jaime Muir. Anderson baseerde de tekst van het nummer op het boek Autobiografie van een Yogi geschreven door Paramhansa Yogananda, een Indiaase goeroe. The Revealing Science Of God is een complex nummer en gaat over het ontstaan van licht, gedachten, macht en liefde en alle goede dingen die vreugde in ons leven brengen. Anderson en Howe noemden dit epische muziekwerk een simpele popsong en minstens net zo toegankelijk als bijvoorbeeld het nummer Roundabout. The Revealing Science Of God bevat prachtige melodieën, veel tempowisselingen en dramatische gitaarsolo’s. Maar vooral de exotische gitaarriff van Howe als thema voor dit nummer en de emotionele vocalen van Anderson maken dit nummer tot een van de mooiste Yes-epics. Anderson vond dit nummer altijd een hoogtepunt tijdens de liveshows en de liveversie op het Keys To Ascencion album is een absoluut progrockjuweel van de eerste orde! Yes speelde dit nummer ook heel vaak tijdens hun Amerikaanse tour in het jaar 2002. Het a capella intro van dit nummer maakt trouwens nog altijd indruk: “Dawn of light lying between a silence and sold sources….”

4. Perpetual Change

Perpetual Change, geschreven door Anderson en Squire, is het laatste nummer van het derde Yes-studioalbum The Yes Album, waarop Steve Howe voor de eerste keer als gitarist te horen is. Het bijna 10 minuten durende Perpetual Change opent met een orgelriff van Tony Kaye, gevolgd door een typische Howe-riff en de dramatische vocalen van Anderson. De komst van Howe, die Peter Banks verving, was heel belangrijk voor het nieuwe geluid van Yes, want zijn karakteristieke gitaarspel domineert vooral op The Yes Album, Fragile en Close To The Edge. De beste versie van dit fenomenale Yes-nummer is te vinden op Yessongs, waar Perpetual Change maar liefst 14 minuten klokt en waarin Steve Howe helemaal los gaat; zijn gitaarspel is echt bijna buitenaards te noemen, want hij rijgt de ene prachtige gitaarsolo aan de andere. De tekst van Anderson gaat o.a. over de voortdurende verandering van de natuur en hoe de mens zich moet aanpassen aan deze veranderingen.

3. Awaken

Dit epische Yeswerk staat op hun achtste studioalbum, getiteld Going For The One. Op dit album is de legendarische (beste) Yes-bezetting Anderson, Howe, Squire, White en Wakeman weer van de partij. Awaken is volgens Anderson een van de beste Yes-nummers ooit want het is een dramatische, mystieke muzikale reis van 15 minuten en bovendien een bijna spirituele ervaring. Steve Howe componeerde de muziek voor Awaken en Anderson schreef natuurlijk de tekst; Patrick Moraz, die nog op het vorige album Relayer gespeeld had, beweerde dat hij ook aan Awaken had meegeschreven en gewerkt. Awaken is een zeer afwisselend nummer met heerlijke Yes-melodieën, typische Howe-solo’s en natuurlijk het fabuleuze instrumentale middengedeelte waar Wakeman zijn kunsten op een kerkorgel tentoonspreidt. Wakeman, een perfectionist, speelde zijn stuk ook echt in een kerk/kathedraal, namelijk in St. Martins kerk in Vevey, Zwitserland. Op Keys To Ascension staat een magistrale live-versie van Awaken en het nummer klokt daar maar liefst 18:33!

2. Close To The Edge

De titelsong van het commercieel zeer succesvolle vijfde (en beste?) Yes-studioalbum is ook weer een epische song en klokt meer dan 18 minuten. Close To The Edge werd gecomponeerd door Anderson en Howe en volgens die laatste gaat de tekst van dit nummer over persoonlijke ervaringen van de band. Anderson noemt Close To The Edge een lied van hoop, vol met metaforen, woorden en zinnen die gerelateerd zijn aan dromen. Muzikaal gezien is Close To The Edge een zeer complex nummer met veel tempowisselingen en prachtige instrumentale passages, vooral de orgelsolo van Wakeman is bijzonder. Drummer Bill Bruford werd het allemaal te progressief en besloot Yes dan ook na dit album – vooral het nummer Close To The Edge vond hij te ver gaan – te verlaten. De finale Seasons Of Man (deel 4) is waarschijnlijk het mooiste gedeelte, zeer indrukwekkend en vooral zeer energiek en eindigend met de belangrijkste tekstregels: “Close to the edge, down by the river. Down at the end, round by the corner. Now that it’s all over and done. Called to the seed, right to the sun. Now that you find, now that you’re whole. Seasons will pass you by. I get up, I get down.” Uitstekende live-versies van Close To The Edge  zijn te beluisteren op Yessongs en Keys To Ascension.

1. The Gates Of Delirium

Het beste Yes-nummer ooit is te vinden op Relayer, het zevende studioalbum. Op die plaat is Wakeman vervangen door Patrick Moraz, maar deze Zwitserse toetsenist is alleen op Relayer te horen. The Gates Of Delirium is een episch meesterwerk dat enigszins gebaseerd is op het boek Oorlog en vrede van Leo Tolstoy. Het nummer, een oorlogsnummer, is zeer complex en het is eigenlijk een enorm dynamisch stuk. Soms lijkt het wel een muzikale veldslag, vooral tijdens het lange instrumentale middengedeelte waarin keys, gitaar en percussie het tegen elkaar opnemen; vooral de solo’s van Howe zijn weer eens meesterlijk. Het slot, getiteld Soon, geeft de stilte na de storm aan en bevat een van de mooiste Yes-melodieën ooit, waarbij de emotionele vocalen van Anderson prachtig ondersteund worden door de zachte steelgitaar van Howe. Soon werd ook als single uitgebracht in 1975. The Gates Of Delirium is de ultieme Yes-song: complex, magisch, mysterieus, bombastisch, orkestraal en het heeft bovendien een positieve boodschap: “The sun will lead us, our reason to be here.” Yes speelde The Gates Of Delirium tijdens de Masterworks-tour van 2000 en dat was de eerste keer na 24 jaar dat dit supernummer weer eens live gespeeld werd!