“De geboorte van een nieuw (sub)genre.” “Het moment waarop Metallica echt Metallica werd.” De superlatieven over Kill ‘Em All zijn niet van de lucht. Ook wij kozen het album een aantal maanden geleden nog als onze favoriete plaat van 1983. Vandaag viert Kill ‘Em All zijn 30e verjaardag.

Met hun debuutalbum wisten de heren van Metallica meteen stevig te imponeren. Met de nadruk op stevig. Want Kill ‘Em All is zoals Metallica behoort te zijn: hard en zonder concessies. Nou ja, één concessie misschien: oorspronkelijk zou het album Metal Up Your Ass gaan heten en waarschijnlijk onderstaande hoes krijgen. Dat vond de platenmaatschappij echter toch niet zo’n heel goed idee.

Metal Up Your Ass

Naast Metallica-klassiekers als Seek & Destroy en Whiplash vormt natuurlijk ook (Anesthesia) – Pulling Teeth een onmiskenbaar hoogtepunt op het album. Dit solonummer van de helaas veel te vroeg overleden Cliff Burton laat horen wat de bassist allemaal in zijn mars had, met het creatieve gebruik van effecten en melodische spel. Naar verluidt speelde Burton deze solo ook toen James Hetfield en Lars Ulrich hem voor het eerst op het podium zagen. Op basis daarvan begrijpen wij heel goed waarom zij Burton zo graag bij de band wilden hebben.

Wie de heren inmiddels wat minder graag bij de band wilden hebben, was Dave Mustaine. De oorspronkelijke leadgitarist van Metallica werd een maand voor de opnames van Kill ‘Em All ontslagen vanwege zijn drank- en drugsgebruik, en vervangen door Kirk Hammett. Mustaine zou kort daarop het ook niet bepaald onsuccesvolle Megadeth oprichten. De solo’s die Hammett op Kill ‘Em All speelt zijn nog deels gebaseerd op wat Mustaine oorspronkelijk in de nummers deed, en de gitarist krijgt ook nog schrijfcredits voor vier nummers op de plaat.