Er stonden afgelopen weekend niet heel veel classic rockers op het podium tijdens het Britse festival Glastonbury, maar de oude rotten die er op zaterdag waren, maakten wel indruk. Bekijk hieronder optredens van Metallica, Robert Plant en Bryan Ferry.

Net zoals op Pinkpop eerder deze maand trad Led Zeppelin-legende Robert Plant afgelopen zaterdag op met de groep The Sensational Space Shifters. Op Glastonbury brachten de zanger en zijn nieuwe collega’s onder meer Led Zep-klassiekers als Babe, I’m Gonna Leave You, Going To California en Whole Lotta Love ten gehore, en werd een andere favoriet als Black Dog van een totaal nieuw arrangement voorzien. Plant, die nog behoorlijk goed bij stem is, speelde ook nieuw werk: onder meer de nieuwe single Rainbow (afkomstig van het in september te verschijnen album Lullaby and… The Ceaseless Roar) en het niet eerder gespeelde Little Maggie.

Na de korte introductiefilm Glastallica van filmmaker Julien Temple – waarmee een ode werd gebracht aan de onlangs overleden The Good, The Bad And The Ugly-acteur Eli Wallach – betrad Metallica het podium. Bijzonder, want daarmee was het voor het eerst dat een metalband zijn opwachting maakte als headliner van het festival. In totaal werden er veertien nummers gespeeld, waaronder uiteraard ook publieksfavorieten als Master Of Puppets, Nothing Else Matters en One. Een groot aantal fans mocht Metallica van heel dichtbij meemaken, nadat ze door de band werden uitgenodigd het podium op te komen.

Terwijl Metallica nog bezig was op The Pyramid Stage was het aan voormalig Roxy Music-voorman Bryan Ferry de eer om verderop met zijn puike band The West Holts Stage af te sluiten. De zanger wisselde solohits als Slave To Love, Kiss And Tell en een feestelijk Let’s Stick Together af met een aantal selecties van zijn oude band. Zo kwamen onder meer If There Is Something, het macabere In Every Dream Home A Heartache, een intiem More Than This en Love Is The Drug langs. De 68-jarige Ferry, die tegenwoordig iets heser klinkt dan in de jaren zeventig en tachtig, eindigde met de welbekende cover van Jealous Guy.