Ergens in april 1969 werd in Londen de Engelse folkrockband Magna Carta opgericht. De oprichter en bandleider Chris Simpson is vijftig jaar later nog altijd (bescheiden) actief en het enige originele bandlid.

Simpson werd op 13 juli 1945 geboren in de Yorkshire Dales, het mooie en heuvelachtige gebied in het noorden van Engeland, dat bekend werd van tv-series als James Herriott en Last Of The Summer Wine. Dit gebied en de mensen die er wonen zijn vaak het onderwerp van de door hem geschreven songs.

Hoe het begon
Ergens eind 1967 begon Chris met de Australische zanger/gitarist Lyell Tranter een Simon & Garfunkel-achtig duo en ze traden regelmatig op in kroegen en andere kleine zalen. Simpson gebruikte in die tijd Paul Stewart als artiestennaam. Hij was al jong begonnen met het schrijven van songteksten en gedichten en nadat hij had geleerd gitaar te spelen, kwam daar ook het componeren bij. Al snel ging hij in allerlei bandjes spelen, vaak met rock & roll-muziek. Maar op een gegeven moment werd hij gegrepen door het werk van Bob Dylan en daarna door andere singer-songwriters als Donovan en Paul Simon. Korte tijd later voegde zanger (en later acteur) Glen Stuart zich bij Simpson en Tranter na een auditie en hiermee was de band compleet. Vanaf het begin werden vrijwel alle songs door Chris Simpson geschreven.

Al vrij snel wisten ze een platencontract te scoren bij Phonogram, simpelweg door de A&R man zo dronken te voeren dat deze een contract achterop een bierviltje tekende… Ze namen in de Philips Studios aan Stanhope Place in Londen de eerste langspeelplaat op vier sporen op, die Times Of Change werd getiteld. Toen de opnames klaar waren, hadden ze nog twee problemen op te lossen: ze hadden nog geen muziekuitgever (ze wisten niet eens dat dit nodig was) èn geen bandnaam. Over het eerste waren ze snel klaar, dat werd Belsize Music. Verschillende bandnamen passeerden de revue, waaronder het door Chris voorgestelde Genesis, een naam die de overige muzikanten ‘te bijbels’ vonden en uiteindelijk werden ze het eens over de naam Magna Carta, de allereerste Engelse grondwet uit 1215. Wanneer het eerste optreden onder de nieuwe naam was is onduidelijk; jarenlang werd gemeld dat dit op 10 mei 1969 was, later werd ook een datum in maart genoemd.

Seasons
Het tweede album was een conceptalbum over de vier jaargetijden, getiteld Seasons, op het toen nieuwe en progressieve Vertigo-label. Deze plaat, geproduceerd door Gus Dudgeon, bracht de band veel succes, mede ook door de hitsingle Airport Song. Op het album deden bekende muzikanten mee: toetsenist Rick Wakeman (Yes), bassist Danny Thompson (folkgroep The Pentangle) en arrangeur Tony Visconti plus het prestigieuze The London Symphony Orchestra. Met dit album toerde de band langs grote zalen, zoals de Royal Albert Hall in Londen; dit concert werd door de BBC opgenomen, maar helaas raakten de opnames zoek. Na tientallen jaren zoeken wist Chris Simpson ze in de archieven terug te vinden en na veel juridisch getouwtrek mochten ze in 2014 op cd worden uitgebracht. Inmiddels was Lyell Tranter getrouwd en weer teruggegaan naar Australië en hij werd opgevolgd door een jonge en zeer talentvolle Schotse gitarist, Davey Johnstone.

Ook de derde langspeler, Songs From Wasties Orchard werd een succes, evenals de eerste liveplaat, In Concert (At The Concertgebouw), dat in 1971 in Amsterdam werd opgenomen, toen de band als voorprogramma van Liesbeth List optrad. Haar optreden van die avond werd vastgelegd en de opnametechnicus en producer besloten om ook Magna Carta’s optreden op te nemen. Zowel de platenmaatschappij als de band waren hier erg blij mee en besloten werd om de opnames op plaat uit te brengen. Ook dit werd een groot verkoopsucces.

Lord Of The Ages
Gus Dudgeon kreeg het te druk met zijn werk voor rijzende ster Elton John en dus kon hij niet meewerken aan opvolger Lord Of The Ages (1973); inmiddels was Davey Johnstone ingelijfd door Elton John (nog altijd is hij diens vaste gitarist) en vervangen door Stan Gordon. Het album en de lange titelsong Lord Of The Ages worden tot de hoogtepunten uit het repertoire van Magna Carta gerekend. De hoes werd ontworpen door Roger Dean en het album wordt mede daardoor tot de progressieve rock gerekend. Het is een van de best verkochte Magna Carta-albums, ook nadat het op cd werd uitgebracht.

De seventies
De hierna uitgebrachte langspeelplaten, Took A Long Time (1976), Martin’s Café (1977) en Prisoners On The Line (1978), met steeds wisselende bezettingen (maar vooral met zanger/gitarist Tom Hoy) en verschillende muziekstijlen, deden het minder goed. De albums kwamen steeds weer op andere labels uit, wat ook geen goed teken was. Ook de concertlocaties werden kleiner, ook al was de band in ons land en Noorwegen erg populair. De lp Live In Bergen (Noorwegen) uit 1978 deed het wel weer goed op het vasteland van Europa. Daarna verschenen Prisoners On The Line (1978), No Truth In The Rumour (1979) en Midnight Blue (1982) en deze deden het redelijk qua verkoop.

De eighties
Inmiddels was zangeres/gitariste Linda Taylor tot de band toegetreden en korte tijd later werd zij samen met Chris Simpson een (echt)paar. Omdat het aantal optredens steeds verder terugliep, mede door de punk- en new wave-explosie, vertrokken zij voor een aantal jaren naar het Midden-Oosten, waar ze namens de Britse overheid optredens verzorgden voor expats en andere belangstellenden, in landen als Irak, Syrië en Abu Dhabi. Ze deden dat als duo, maar soms ook met andere muzikanten samen, zoals de kortgeleden overleden George Norris. Ook speelden ze in Spanje en India. In 1983 werd het album Sweet Deceiver uitgebracht en in 1988 kwam One To One uit, maar kort daarna stopte de platenmaatschappij die deze uitbracht.

De nineties
Pas in 1992 kwam er weer een nieuw album uit, onder de titel Heartlands, dat werd geproduceerd door (volgens Chris Simpson) ‘the Dutch John Peel’, oftewel Jan Douwe Kroeske. De cd kwam uit bij Sound Products, dat kort na de release failliet ging. Daarna kwam het uit bij CNR, dat ook failliet ging… Toch gingen Chris en Linda en hun muzikanten dóór met optreden en hun concert in Muziekcentrum Vredenburg in 1993 werd opgenomen en op cd uitgebracht. In 1994 werd in dezelfde zaal het 25-jarig bestaan gevierd, met tal van gastmuzikanten, zoals Jan Akkerman, Flairck en Bert Jansch. In de jaren daarna bleven Chris en Linda toeren, vooral door ons land, dan weer met band, dan weer als duo, meestal twee keer per jaar: in de lente en in de herfst. Sinds haar komst heeft Linda ook heel wat songs geschreven.

Deze eeuw
In 1999 kwamen ze in contact met de gerenommeerde Nederpopproducer Jan Schuurman, die al enkele jaren zijn eigen studio èn een mobiele studio, beiden genaamd The Van, in het IJsselmeerdorpje Spakenburg had. Een jaar later namen ze in deze studio het album Seasons In The Tide op, dat in 2001 werd uitgebracht op het Amerikaanse label Gold Circle Records. Vic Emerson (Sad Café, 10cc) produceerde de plaat en ook enkele ex-bandleden werkten mee: Doug Morter, Paul Burgess (10cc) en Jonathan Barrett (The Tangent). Later dat jaar werd een duo-optreden in een klein theater op Texel opgenomen en gefilmd door de mannen van The Van, wat begin 2002 de dvd Ticket To The Moon opleverde.

Toen Magna Carta in 2002 samen met de Britse folkrockband Fairport Convention in ons land optrad maakten ze, in de Hanzehof in Zutphen, kennis met een jonge Nederlandse violist/mandolinespeler, genaamd Matthijs (‘Matt’) Barnhoorn. Het klikte meteen en al snel was Matthijs lid van de band en was Magna Carta een trio. Naast de twee jaarlijkse Nederlandse tournees speelden ze in het Verenigd Koninkrijk, Canada en Zuid-Afrika. Chris èn Linda bleven nieuwe songs schrijven, al verschenen er geen studioalbums meer, wel live-albums en compilaties.

In 2008 bleek het huwelijk van Chris en Linda voorbij en werd besloten om er in mei 2009 met een afscheidsconcert in Carré een einde aan te breien. Dit uitverkochte concert was niet alleen een afscheid, maar ook een reünie van diverse oud-bandleden, zoals Tom Hoy, George Norris, Lee Abbott en Doug Morter, plus een aantal gerenommeerde Nederlandse gastmuzikanten als percussionist Eddie Conard en toetsenist Mike Roelofs.

De terugkeer
Toch bleek dit niet het echte afscheid te zijn geweest. Wel van de driemansformatie Chris, Linda en Matt. Chris Simpson bleek toch niet zonder optreden te kunnen en na enkele solo optredens ging hij eind 2008 samen met oudgediende Tom Hoy door Zuid-Afrika toeren. Een jaar later deed hij hetzelfde met Nick Hall en toen hij de Nederlandse multi-instrumentalist Laurens Joensen vroeg om met hem mee te gaan naar dat mooie land, hapte deze meteen toe. In 2011 was Magna Carta weer een trio, met naast Chris en Laurens oudgediende George Norris. Zij deden een flink aantal (vooral theater-) optredens in ons land, onder de titel The Return. Een jaar later was er weer een bezettingswisseling, met in plaats van George violiste Wendy Ross. Ook zij traden in ons land op.

In 2014 werd voorzichtig begonnen met de opnames van het eerste studioalbum sinds 2001, gemaakt rond de titelsong The Fields Of Eden, die al sinds 2004 op het repertoire stond en die altijd een staande ovatie opleverde. In de Soundworks Studio van voormalig Magna Carta lid Will Jackson in Leeds werden de opnamen voor het album gemaakt, dat op 15 juni 2015 werd uitgebracht, precies 800 jaar nadat de originele Magna Carta werd gepubliceerd. Het album kreeg overal lovende kritieken. In 2018 kwam het voorlopig laatste album uit, de dubbel-cd Love On The Wire, met 36 live-opnamen (o.m. van BBC-sessies) tussen 1971 en 2014.

De toekomst
Omdat ook voor Chris de jaren begonnen te tellen en het ondanks verschillende operaties niet was gelukt om de beschadigde zenuw in zijn rechterarm te herstellen (waardoor hij er geen gevoel meer in heeft), werd besloten om niet langer uitgebreid te toeren, in elk geval niet langer dan een paar weken met voldoende rustdagen er tussen. De afgelopen twee jaar gaat het voornamelijk om ‘losse’ optredens, met name in het Verenigd Koninkrijk, voor dit jaar staat in elk geval een concert in Canada gepland en het eerste in 2020 is ook al vastgelegd. Magna Carta’s line-up anno 2019: Chris Simpson (zang, gitaar, mondharmonica), Wendy Ross (viool, zang),  Ken Nicol (gitaren, mandoline, zang), Will Stock (fretless basgitaar) en John Shepard (drums, percussie).

Chris Simpson heeft altijd een goed oog voor muzikaal talent gehad. Hij wist muzikanten aan te trekken die na hun vertrek uit Magna Carta bekend of zelfs beroemd werden in andere bands. Enkele voorbeelden: Davey Johnstone (nog altijd Elton Johns vaste gitarist) en drummers Paul Burgess (10cc), Matt Letley (Status Quo) en Pick Withers (Dire Straits). Daarnaast wist hij muzikanten uit andere, bekende, bands te strikken om op albums mee te spelen, zoals Rick Wakeman (Yes), Elliott Randall (Steely Dan/Doobie Brothers), Ken Nicol (Steeleye Span), Derek Nash (Jools Holland) en Alan Thomson (The Pentangle, John Martyn, Martin Barre).

Magna Carta heeft sinds 1969 ongeveer dertig studioalbums uitgebracht en diverse live- en compilatiealbums. Net als veel bands die in de zestiger jaren ontstonden maakten Chris Simpson en de zijnen ups en downs mee, zoals een manager die er met het geld vandoor ging naar een tropisch eiland, ook al heeft deze er niet lang van mogen genieten. Pas in de jaren negentig kreeg Chris de gouden en zilveren platen waar hij al meer dan twintig jaar recht op had. Tijdens deze vijftig jaar heeft Magna Carta in ongeveer zeventig landen opgetreden, maar het vaakst was de band in ons land te zien.

50 jaar Magna Carta, òf en zo ja, hoe dat gevierd gaat worden is op dit moment nog niet duidelijk. Wel dat Chris Simpson ‘gewoon’ doorgaat met schrijven van songs, teksten, gedichten en boeken; later dit jaar komt waarschijnlijk zijn boek Seasons In The Dale uit, met verhalen over bijzondere mensen uit zijn geboortestreek, de Yorkshire Dales.

Foto: Chris Abrams