Van de lange rij bands die in deze rubriek ’30 jaar later’ passeren, hebben de veranderingen in de rockscene voor de hairmetalband Warrant wel zeer dramatische gevolgen gehad. En dat terwijl hun carrière zo voorspoedig uit de startblokken kwam in 1984.

Warrant wordt in 1984 in het Mekka van de glam- en hairmetal, Hollywood, opgericht door gitarist Erik Turner en bassist Jerry Dixon. Na wat wisselingen in de bezetting vinden ze in 1987 met drummer Steven Sweet, gitarist Joe Allen en de flamboyante zanger Jani Lane hun meest succesvolle samenstelling. Lane blijkt naast een goede stem ook over goede schrijfkwaliteiten te beschikken.

Na een demo te hebben opgenomen voor het kleine Paisley Park Records van Prince, krijgen de grote labels interesse in Warrant. Uiteindelijk kiest de band voor het machtige Columbia Records en niet lang daarna zal de band ondervinden dat grote platenlabels veel druk kunnen uitoefenen. Van het voorschot dat de bandleden ontvangen, koopt Lane direct een snelle sportwagen die hij – geheel in stijl – dezelfde dag aan puin rijdt.

In januari 1989 wordt het debuut Dirty Rotten Filthy Stinking Rich uitgebracht. Warrant is de juiste band op het hoogtepunt van de glam- en hairmetal, wordt zwaar gepromoot op MTV, toert de wereld over met Poison, Mötley Crüe en Queensrÿche en heeft verschillende hitsingles van het ‘million selling’ debuutalbum. Pas in 2012 wordt het gerucht bevestigd dat veel gitaarpartijen op de plaat niet van Turner en Allen zijn, maar van sessiegitarist Mike Slamer. Deze werd erbij gehaald door Beau Hill, de producer die Columbia had aangesteld.

De verwachtingen voor het tweede album zijn hooggespannen en er ontstaat onenigheid met Columbia over de plaat. Later zou zanger Jami Lane verklaren aan VH1: “Het album was al klaar. Maar het platenlabel belde me en zei: ‘we horen geen hit’. Die avond heb ik Cherry Pie geschreven en vervolgens noemt het platenlabel het album Cherry Pie, de single wordt Cherry Pie, ik werd Mr. Cherry Pie. Ik kan mezelf wel voor m’n kop schieten dat ik dat nummer ooit geschreven heb.” Ondanks het nummer Cherry Pie als een soort gimmick bedoeld was, verkoopt het album geweldig en toert Warrant opnieuw door de VS, Japan en Europa. Met headliner Iron Maiden staat de band op het Monsters Of Rock-festival.

Bij het derde album Dog Eat Dog uit 1992 keert het tij. Grunge is sterk in opkomst en glammetal raakt uit. Ondanks dat de critici lovend zijn over het album, verkopen ze er slechts 500.000 van in de VS. Columbia ziet de bui al hangen en laat de band vallen. Lane raakt gefrustreerd omdat hij vindt dat zijn kwaliteiten als songwriter onderschat worden vanwege Cherry Pie. Hij verlaat de band om een solocarrière te beginnen, maar keert ook net zo vaak weer terug.

Warrant probeert tevergeefs het succes weer terug te pakken met de grunge-georiënteerde albums Ultraphobic (1995) en Belly By Belly (1996), maar Warrant blijft gezien worden als de band van Cherry Pie. Lane wisselt onsuccesvolle soloprojecten af met al even zo onsuccesvolle pogingen om af te kicken van alcohol en drugs. Op 11 augustus 2011 slaat het noodlot toe en wordt Lane dood gevonden na een overdosis alcohol en drugs. Hij werd slechts 47 jaar.

Warrant bestaat nog steeds en met de in 2008 aangetreden zanger Robert Mason werden twee albums met nieuw werk opgenomen. In het classic rock-circuit toert Warrant ook nog volop door de VS.

Heaven (1989)

De eerste single Down Boys van het album Dirty Rotten Filthy Stinking Rich doet het al meteen goed in de Verenigde Staten, maar de tweede single doet het nog veel beter. De powerballad Heaven bereikt de 2e positie in de Billboard Hot 100. Als je door de ‘glamproductie’ heen weet te luisteren, hoor je dat Lane wel degelijk over kwaliteiten als songschrijver beschikt.

I Saw Red (1990)

Het debuut van Warrant moest enkele maanden worden uitgesteld omdat zanger Jani Lane een zenuwinzinking had. Deze kreeg hij nadat hij zijn vriendin in bed aantrof met een andere man. Op het tweede album Cherry Pie schreef Lane daar het nummer I Saw Red over.

Cherry Pie (1990)

Het nummer dat Warrant en met name zanger Jani Lane tekende voor het leven. Geschreven uit frustratie in reactie op het aandringen van de platenmaatschappij. Wie naar meer werk van Warrant luistert, hoort dat Lane wel degelijk wat in zijn mars had en heel behoorlijke nummers kon schrijven.

Foto: Stephen Jensen