Een van de grondleggers van de glam metal-stroming, Don Dokken, verklaarde onlangs dat hij waarschijnlijk nooit meer met zijn band Dokken zal optreden.

De oprichter en zanger/gitarist van Dokken werd in januari aan zijn rug geopereerd, maar na de operatie bleek zijn hand verlamd te zijn. Ondanks dat de artsen goede kansen op herstel voorspelden, is hij zeven maanden later nog steeds niet in staat om gitaar te kunnen spelen.

Don Dokken is al in de jaren ’70 actief in de rockscene van Los Angeles voordat hij in 1981 vertrekt naar Duitsland. Hij zingt daar wat demo’s in voor Scorpions omdat zanger Klaus Meine op dat moment geopereerd wordt en het hoogst onzeker is of deze zou terugkeren. Uiteindelijk is Dokken te horen als achtergrondzanger op het album Blackout. Hij houdt er wel een platencontract aan over met het Franse label Carrere Records. Dokken vraagt drummer Mick Brown en bassist Juan Croucier naar Duitsland te komen. Brown stelt als voorwaarde dat gitarist George Lynch ook meedoet en gezamenlijk nemen ze in 1981 het debuutalbum Breaking The Chains op. Dokken toert intensief door Duitsland alvorens het Amerikaanse label Elektra het album opnieuw mixt voor de Amerikaanse markt. Helaas worden er weinig exemplaren van verkocht.

Bassist Croucier vertrekt en gaat zijn geluk bij Ratt proberen en wordt vervangen door Jeff Pilson. Het tweede album Tooth And Nail betekent de grote doorbraak voor Dokken, van het album worden drie goedverkopende singles getrokken en verkoopt minstens een miljoen exemplaren in de VS, maar ook een miljoen in Frankrijk en Duitsland, waar Dokken bijzonder populair is. De opvolger Under Lock And Key staat maar liefst 67 weken in de Billboard album top 200 en verdient daarmee een gouden status. De songs van Dokken liggen lekker in het gehoor, gevoelige MTV-ballads wisselen af met stevige uptempo nummers waar gitarist Lynch laat zien waarom hij graag in een adem genoemd wil worden als Eddie Van Halen en Randy Rhoads. Het vierde album Back For The Attack consolideert de succesformule van Dokken. De single Dream Warriors wordt in de film A Nightmare On Elm Street 3: Dream Warriors gebruikt en is buitengewoon populair in het Verenigd Koninkrijk. Dokken toert in die jaren bijzonder intensief door de VS, Europa en Japan, het getuige de liveregistratie Beast From The East uit 1988. Ook Nederland wordt enkele malen aangedaan, in 1986 de Jaap Edenhal en in 1988 de Rijnhal.

Op het hoogtepunt van hun creatieve en commerciële succes gaat Dokken uit elkaar. Over hoe dat heeft kunnen gebeuren bestaan meerdere verhalen. Dokken vond Lynch altijd al een irritant figuur die hij in de band duldde omdat het wel een hele goede gitarist en songwriter was. Maar nu waren Lynch, Pilson en Brown close met elkaar en vond de zanger dat de band leed onder het drugsgebruik van zijn collega’s. De uitleg van Lynch en Pilson is echter precies andersom; zij geven aan dat Dokken het nieuwe platencontract op persoonlijke titel wilde afsluiten en dan Lynch, Pilson en Brown zou inhuren. De sfeer en de motivatie in de band daalt tot op het vriespunt. Tot overmaat van ramp wordt Dokken tijdens de Monsters Of Rock Tour in 1988 direct achter het fanatieke Metallica geprogrammeerd. De glamrockers worden avond aan avond weggespeeld en de spanningen in de band leiden tot een handgemeen tussen Lynch en Dokken. Direct na de break-up bepaalt de rechter in een door Lynch en Pilson aangespannen rechtszaak dat Don Dokken de bandnaam Dokken vijf jaar lang niet mag gebruiken.

Don Dokken neemt een soloalbum op en George Lynch start de band Lynch Mob. Beide projecten zijn niet zo succesvol als Dokken als band was. In 1993 wordt een beoogd Don Dokken-soloalbum, Dysfunctional, onder druk van de platenmaatschappij uitgebracht als een Dokken-bandalbum met de originele bezetting. Uiteraard loopt het weer snel uit de hand tussen Dokken en Lynch en de laatste wordt ontslagen. Jaren van bezettingswisselingen volgen met onder anderen John Norum (Europe) en Reb Beach (Winger). Voor een Japanse tour keert de band in 2016 terug in de bezetting met Lynch. Ook begin 2020 toeren Dokken en Lynch Mob samen door de VS, waarbij een aantal songs gezamenlijk gespeeld wordt. Kennelijk is met de jaren toch nog de wijsheid gekomen die ze eind jaren ’80 zo goed hadden kunnen gebruiken.

Breaking The Chains (1983)

De titelsong van het album Breaking The Chains was een eerste bescheiden hit voor Dokken in de VS. Het nummer en het album was al eerder populair in Duitsland.

Alone Again (1984)

De grootste hit van Dokken in de VS. Deze mierzoete ballad deed het met name goed op MTV.

Dream Warriors (1987)

Dream Warriors werd het titelnummer voor de horrorfilm A Nightmare on Elm Street 3: Dream Warriors. Het leverde Dokken veel extra Europese fans op, met name in Duitsland en Engeland.