30 jaar later… is een nieuwe serie artikelen op Classic Rock Mag waarin teruggeblikt wordt op de periode van einde jaren ’80 tot 1991. Nieuwe hardrockbands schoten als paddenstoelen uit de grond, totdat de grunge-stroming een einde maakte aan deze periode. In deze serie kijken we hoe het deze bands is vergaan in de afgelopen decennia.

In 1986 richt gitaarvirtuoos Nuno Bettencourt samen met zanger Gary Cherone de band Extreme op. ‘Extreme’ is op dat moment een veel door jongeren gebruikt woordje om hun belevenissen kracht bij te zetten. Samen met bassist Pat Badger en drummer Paul Geary weten ze als band in 1988 een platencontract te krijgen.

Vol goede moed gaan de vier heren de studio in, maar zijn niet tevreden over het resultaat. Het platenlabel evenmin, waardoor de release van het album een jaar langer op zich laat wachten dan voorzien. Er worden slechts 300.000 exemplaren van verkocht, maar Extreme krijgt toch nog een tweede kans. Deze wordt met beide handen aangegrepen en het tweede album Pornograffitti breekt menig verkooprecord met dubbel platina.

Dan gebeurt er iets wat de carrière van Extreme een verkeerde kant op stuurt: het nummer More Than Words en Hole Hearted, respectievelijk nummer 1 en nummer 4 in de Billboard Hot 100, kleuren volledig het beeld dat het publiek van Extreme heeft. Hordes jonge meisjes denken dat Extreme een duo is, dat romantische liedjes op een barkruk speelt. Des te groter de desillusie wanneer deze doelgroep het album koopt of naar een concert gaat. Extreme maakt naast deze ballads namelijk ook uptempo rock met veel funkinvloeden. Achteraf voelde Extreme de markt goed aan en had in de stroming met Red Hot Chili Peppers, Faith No More en Rage Against The Machine misschien meer succes verdiend.

Na Pornograffitti worden nog twee platen uitgebracht. Het album III Sides To Every Story (1992) moet een soort conceptalbum worden en leunt zwaar op invloeden van Genesis, Queen en Yes. In een tijd waarin de rockmuziek geregeerd wordt door de Nirvana’s en Pearl Jam’s weet het album geen potten te breken, evenmin als de opvolger Waiting For The Punchline (1995). Wanneer Bettencourt aankondigt een soloalbum te willen opnemen, gaat de band in 1996 uit elkaar.

Gary Cherone wordt tot verbijstering van Van Halen-fans de nieuwe zanger en zingt op het mislukte album Van Halen III. Nuno Bettencourt gaat na een weinig succesvol soloavontuur aan de slag als gitarist bij popacts als Janet Jackson, Toni Braxton en Rhianna. In 2007 komt de band weer bij elkaar en brengt met Saudades De Rock (2008) weer een nieuw studioalbum uit. Anno 2019 toert Extreme regelmatig door Amerika, Europa en Azië, maar zo groot als in begin jaren ’90 zal de band nooit meer worden.

Hole Hearted

Over het succes van More Than Words zei Nuno Bettencourt: “Als ik een dollar kreeg voor elke vrouw die met ons wilde trouwen, of van een van ons zwanger wilde worden, was ik nu miljonair”. We zullen je deze maar besparen. Hole Hearted is muzikaal gezien toch ook interessanter.

Get The Funk Out

Extreme moest zijn best doen bij het platenlabel om eerst Get The Funk Out als single uit te brengen. Helaas bleef het – overigens lekker funkende rocknummer – ergens onderin de hitlijsten steken. Daarna bracht het label More Than Words uit.

Decadence Dance

De eerste single van het album Pornograffitti is Decadence Dance, een typisch jaren ’90 (hair-)metalnummer.

Foto: Enzo Mazzeo