Mike Oldfield treedt al jaren niet meer op. “Ik heb me nooit helemaal thuis gevoeld op het podium”, vertelde de muzikant en componist van millionsellers als Tubular Bells daar enkele jaren geleden over in een interview met Lust For Life. De Spaanse band Tubular Tribute biedt liefhebbers van zijn werk de kans om de composities toch live te ervaren. Een gesprek met gitarist Rubén Alvárez en toetsenist Richard García over hun liefde voor Oldfields tijdloze muziek en de goedkeuring die ze van de meester zelf kregen.

Er zijn volgens Alvárez wereldwijd vier of vijf Mike Oldfield-tributebands. De gitarist durft te stellen dat de twee beste daarvan uit Spanje komen. “Er is nog een groep muzikanten met de naam Fadalack. Zij spelen de composities precies zoals ze op plaat klonken. Dat is een heel ander concept, want het is meer een symfonisch orkest met een koor en een heleboel musici. Tubular Tribute is bijna het tegenovergestelde. Wij spelen de muziek met zes muzikanten, zoals Oldfield dat deed tijdens zijn tournees in de jaren tachtig. We waren namelijk erg onder de indruk van de opnames uit die tijd.”

Alvárez en García weten nog goed hoe ze ooit voor het eerst de magische muziek van Oldfield leerden kennen. Beiden kunnen ook precies uitleggen waarom zij de muzikant en componist zo bewonderen. “Onze verhalen zijn vergelijkbaar”, vertelt García. “Mijn oom had Tubular Bells en dankzij dat album werd ik verliefd op Oldfields muziek. Ik hou van zijn werk omdat hij muziek schrijft als een complete muzikant, ook al is hij voornamelijk gitarist. Daarin verschilt hij van veel andere gitaristen, die vooral vanuit dat instrument denken.”

Ook Alvárez maakte voor het eerst kennis met Mike Oldfield dankzij de albumcollectie van zijn oom. “Hij had een heleboel platen en als kind was ik veel bij hem thuis. Ik denk dat ik acht of negen was toen ik het livealbum Exposed hoorde. Dat was een hele schok, want de muziek was ontzettend gecompliceerd en gepassioneerd. Ik hoorde Tubular Bells dus voor het eerst in de uitvoering op Exposed, met bas, drums en een funky ritme. Je kunt je voorstellen dat ik vervolgens nogal verbaasd was toen ik het originele Tubular Bells hoorde, want dat was een compleet andere versie.”

Een droom verwezenlijken
Voordat ze Tubular Tribute oprichtten, zagen de twee bevriende muzikanten Oldfield ook enkele keren optreden. “We hadden nooit gedacht dat we ooit zelf zijn muziek zouden spelen”, vertelt García. “Het was een droom die uitgekomen is”, vult Alvárez aan. “We probeerden thuis mee te spelen met zijn platen, maar we hadden toen nog niet het plan om een band op te richten. Omdat we geen bladmuziek hadden, leerden we de composities dankzij de albums. Heel lastig, haha.”

Het bleek niet lastig om andere bandleden te vinden. Zo is de bassist García’s broer Kike, een ‘proghead’ die van o.a. King Crimson, Yes en ELP houdt, en zangeres Ariane Valvidié de echtgenote van Alvarez. “Het is als een wonder, we hoefden eigenlijk niet buiten familie en vrienden te zoeken”, glundert de gitarist. “Ariane is mijn vrouw, maar ze is de meest geschikte zangeres die ik ken en ik kon ook geen betere bassist bedenken dan Richards broer. Toen we net begonnen met de band kende Ariane niets van Oldfield, behalve misschien de opening van Tubular Bells. Nu is ze dol op zijn werk. Ik zag haar zelfs een keer huilen terwijl ze naar zijn muziek luisterde.”

Oldfields oeuvre is nogal gevarieerd, met naast avontuurlijke lange composities als Ommadawn natuurlijk ook pophits als Moonlight Shadow en To France. Niet iedere fan kan beide werelden waarderen. “Wij vinden het commerciële materiaal net zo leuk om te spelen als de langere stukken”, reageert García. “Moonlight Shadow is misschien een popnummer, maar het is stiekem heel moeilijk om te spelen – vooral de gitaarpartijen.” Bijzonder is ook dat Tubular Tribute de compositie Hergest Ridge uitvoert. “Dat is een stuk dat Oldfield zelf nooit live speelde”, beaamt de toetsenist. Alvárez: “Dat is een voordeel, want hij bracht Tubular Bells en Ommadawn tijdens concerten in de jaren tachtig op een andere manier ten gehore dan op plaat. Met Hergest Ridge kunnen we echter doen wat we willen, want er is geen eerdere liveversie.”

Goedkeuring van de meester zelf
Het woord ‘tribute’ is voor sommige muziekliefhebbers afstotend en dat beseffen ook de mannen van Tubular Tribute heel goed. “Maar Mike Oldfield treedt zelf niet meer op, dus bij onze concerten krijgen mensen de kans om zijn muziek te horen”, verdedigt García. “En het werk van Bach wordt bijvoorbeeld ook door andere muzikanten uitgevoerd.” Zijn collega valt hem bij: “Het klopt dat er een soort vloek op het woord ‘tribute’ rust, maar wij spelen Oldfields werk met passie voor zijn muziek. Daarnaast vindt hij ons project goed. Andere muzikanten, zoals Alan Parsons, houden er niet van als andere mensen zijn werk uitvoeren, maar Oldfield is blij met ons. We spelen zijn composities met respect.”

Oldfield heeft vorig jaar ook het optreden van Tubular Tribute tijdens de viering van 45 jaar Tubular Bells in het Engelse Newbury opgemerkt, vertelt García. “Hij gaf ons een ‘like’ op Facebook. Dat doet hij wel vaker bij onze video’s.” Tijdens het komende concert in Q-Factory op vrijdag 13 september wordt de band bijgestaan door zanger Barry Palmer, die ook te horen is op het Oldfield-album Discovery (1984). Dan is het nog maar een kleine stap naar optreden met de meester zelf, zou je zeggen. “Voor ons is het spelen van zijn muziek in verschillende Europese landen de belangrijkste ambitie”, zegt Alvárez. “Maar inderdaad: het wordt tijd dat we eens met Mike zelf spelen!”

Tubular Tribute speelt op 12 september in P3, Purmerend, gevolgd door shows in Q-Factory, Amsterdam (13 september), Cultuurpodium De Boerderij in Zoetermeer (14 september) en De Pul, Uden (15 september). Klik hier voor meer info en kaarten.