Elke week licht Classic Rock Mag een ‘verborgen juweel’ uit, een plaat die om wat voor reden dan ook totaal ondergewaardeerd werd of tot vandaag de dag onderbelicht bleef. Deze week is dat Bare Trees van Fleetwood Mac, uitgebracht in 1972.

Tussen de bluesrockjaren met Peter Green op de voorgrond en de monstersuccessen met Buckingham en Nicks, bracht Fleetwood Mac enkele albums uit die regelmatig over het hoofd worden gezien. Onterecht, zo bewijst Bare Trees uit 1972, waarop de dit jaar overleden gitarist Bob Welch te horen is.

Tegen de tijd dat Bare Trees verschijnt, heeft Fleetwood Mac al wat wisselingen in de line-up achter de rug. Met Peter Green aan het roer scoort de band hits als Need Your Love So Bad, Albatross en The Green Manalishi. De laatste studioplaat die Green maakt met Fleetwood Mac is het fantastische Then Play On (1969), tevens de eerste met gitarist/zanger Danny Kirwan. Peter Green verlaat de band in 1970.

Fleetwood Mac blijft bestaan met Kirwan, gitarist Jeremy Spencer, bassist John McVie en drummer Mick Fleetwood. Op het niet al te succesvolle Kiln House (1970), het eerste album na Greens vertrek, is ook Christine McVie te horen op achtergrondzang en piano. Zij leverde eerder al bijdragen aan de lp Mr. Wonderful (1968), toen nog onder de naam Christine Perfect. Ze trouwt met John McVie en de ex-Chicken Shack-zangeres wordt in 1970 vast lid van Fleetwood Mac.

Op het aardige album Future Games (1971) – verschenen na het vertrek van Jeremy Spencer – maakt ook Bob Welch zijn debuut als gitarist en vocalist bij de groep. Het is deze bezetting die Bare Trees opneemt, waarop de blues net zoals op voorganger Future Games plaats moet maken voor melodieuze poprock. De sombere, door John McVie gemaakte coverfoto toont kale bomen (‘bare trees’) in een mistige, verlaten omgeving.

De songwriting op Bare Trees is verdeeld onder Kirwan, Welch en McVie, die allen schitterende nummers bijdragen aan de plaat. Liefst vijf van de tien tracks staan op Kirwans naam, waaronder de stevige openingstrack Child Of Mine en de titeltrack, waarin eveneens uitmuntend gitaarwerk opvalt:

Aantrekkelijk gitaarspel is ook volop aanwezig in twee van Kirwans andere bijdragen aan de plaat, zoals het scherpe Danny’s Chant en de magische instrumental Sunny Side Of Heaven. Hiermee evenaart Kirwan het mooiste instrumentale werk van Peter Green, zoals Albatross en Proud Pinto van Greens latere soloplaat In The Skies (1979):

De twee composities van Bob Welch op Bare Trees zijn het mysterieuze The Ghost, dat wel een beetje aan Steve Miller doet denken, en Sentimental Lady. De laatstgenoemde ballad verdient een plaats in het lijstje van de allerbeste Fleetwood Mac-songs. De band zet Sentimental Lady op single, vreemd genoeg zonder succes. Welch brengt het lied in 1977 opnieuw uit als solosingle en weet er ditmaal wel een hit mee te scoren in Amerika. Aan deze nieuwe versie werken overigens Mick Fleetwood, Lindsey Buckingham en Christine McVie van zijn inmiddels ongekend succesvolle oude band mee. Toch is de versie van Sentimental Lady op Bare Trees wellicht net iets beter:

Ook Christine McVie levert twee liedjes aan voor Bare Trees. Homeward Bound is een fijne en melodieuze softrocker, maar wordt overtroffen door Spare Me A Little Of Your Love, gedragen door McVie’s karakteristieke en warme stemgeluid. Ook deze catchy song komt uit als single, maar doet wederom niets. Het lijkt onwaarschijnlijk dat hetzelfde zou gebeuren als Spare Me A Little Of Your Love een single van het latere album Fleetwood Mac (1975) of Rumours (1977), want hitpotentie heeft McVie’s lied zeker:

De kippenveltrack Dust, opnieuw van Kirwans hand, is nog een van vele hoogtepunten op Bare Trees en daar had het album mee moeten eindigen. De tiende track, een gedicht voorgelezen door ene Mrs. Scarrot, voegt niets toe aan het album en is daarmee de enige track die aandoet als een opvullertje. Het is dan ook merkwaardig dat Kirwans lied Trinity, oorspronkelijk bedoeld voor Bare Trees, de uiteindelijke plaat niet gehaald heeft. Deze track verschijnt pas in 1992 op de box set 25 Years – The Chain:

Net zoals de andere albums die Fleetwood Mac uitbracht in de periode na Greens vertrek en de komst van Lindsey Buckingham en Stevie Nicks, is Bare Trees in 1972 geen groot succes. Danny Kirwan verlaat de band en wordt vervangen door gitarist Bob Weston, die net als Bob Welch in 2012 overlijdt. Weston blijft bij de band voor de in 1973 uitgebrachte albums Penguin en Mystery To Me. Na Heroes Are Hard To Find (1974) vertrekt ook Bob Welch, waarna Fleetwood Mac wereldsuccessen scoort met Buckingham en Nicks.

Zo bijna aan het eind van het jaar is het gepast om even stil te staan bij de verloren helden van 2012. Bob Welch was een groot talent, maar werd in 1998  niet als bandlid van Fleetwood Mac aan de Rock & Roll Hall Of Fame toegevoegd. Vreemd, gezien zijn bijdragen aan platen als Bare Trees. Het wordt tijd dat ook het werk uit deze minder beroemde periode in de carrière van deze band de verdiende aandacht krijgt. Van de platen uit deze ‘tussenjaren’ kwam Bare Trees het dichtst bij de kwaliteit van een meesterwerk.