Elke week licht Classic Rock Mag een ‘verborgen juweel’ uit, een plaat die om wat voor reden dan ook totaal ondergewaardeerd werd of tot vandaag de dag onderbelicht bleef. Deze week is dat Happiness? van Roger Taylor.

In de jaren 80 bracht Queen-drummer Roger Taylor al twee soloplaten uit, maar met Happiness? zou hij in 1994 zijn beste werk afleveren. Enkele jaren na de dood van Freddie Mercury zorgde dat voor een album dat opmerkelijk kalm was, en op relatief weinig punten aan Queen deed denken.

Dat Roger Taylor sterke composities neer kan zetten, dat weten de Queen-fans wel. Met tracks als Radio Gaga, A Kind Of Magic en These Are The Days Of Our Lives was hij verantwoordelijk voor een aantal van de meest legendarische singles van de band. Ook als zanger liet hij zich soms gelden, zoals op het geweldige I’m In Love With My Car van A Night At The Opera (1975).

Na zijn twee soloplaten uit de jaren 80 richtte Taylor The Cross op, om de periodes tussen Queen-albums te overbruggen. Toen deze band in 1993 uit elkaar ging kwam er met Happiness? weer een soloalbum dat was opgedragen aan ‘the tasmanian tiger – thylacinus cynocephalus, but most especially… for Freddie.’

Happiness? begint meteen met zijn meest opvallende nummer: Nazis 1994, een nummer over de opkomst van neo-nazi’s en het ontkennen van de holocaust. “They’re saying now it never happened”, galmt herhaaldelijk door de speakers, gevolgd door “I’m gonna kick those f*cking nazi’s.” De tekst werd zo controversieel gevonden dat veel radiostations het nummer weigerden te spelen en veel winkeliers de single niet in hun schappen wilden hebben. Daarom werd de tekst snel veranderd in “We gotta stop those stinking nazis”, waarmee de nu als “banned version” bekend staande oorspronkelijke opname een rariteit is geworden. Het nummer haalde uiteindelijk de 22e plek in de Britse hitlijsten en is daarmee de meest succesvolle solosingle van Taylor.

Hoewel het agressieve Nazis 1994 muzikaal wat uit de toon valt bij de rest van het album, geeft het tekstueel wel de koers aan die op Happiness? wordt gevolgd: veelal politiek getinte teksten waarin Taylor zijn wereldvisie uiteen zet. Ook Revelations is hier een mooi voorbeeld van.

Op Dear Mr. Murdoch gaat Taylor bovendien in tegen mediamagnaat Rupert Murdoch, de Amerikaanse mediamagnaat die een groot aantal tabloids in handen heeft. “Dear Mr. Murdoch, you’re a dangerous chap – with your jingoist lingo we’re drowning in crap.” Toen in 2011 het afluisterschandaal bij Murdochs krant News Of The World naar boven kwam, werd het nummer met een nieuw arrangement uitgebracht als Dear Mr. Murdoch 2011. Deze nieuwe versie zal naar alle waarschijnlijkheid ook op Taylors komende album The Unblinking Eye (Everything Is Broken) staan.

Muzikaal gezien vormt Foreign Sand ongetwijfeld een van de hoogtepunten op Happiness? Deze track maakte Taylor in samenwerking met de Japanse rockmuzikant Yoshiki, die behalve de compositie ook de drums, toetsen en productie voor zijn rekening nam. Het nummer verscheen als single, waarop als b-kant een andere samenwerking tussen de beiden stond: een remake van het The Cross-nummer Final Destination.

Afsluiten doet het album met Old Friends, een prachtig maar vooral ontroerend nummer dat ongetwijfeld is bedoeld als ode aan zijn maatje Freddie.

Wanneer je Happiness? samen met Brian May’s soloplaat Back To The Light uit 1992 beluistert, is het verleidelijk om te filosoferen over de richting die Queen na Innuendo (1991) zou zijn opgegaan als Freddie Mercury niet was overleden. Toch zal de veelal rustige muziek op Happiness? ook juist beïnvloed zijn door Mercury’s dood. Maar juist doordat het album voor Roger Taylor-begrippen zo rustig is, vormt Happiness? een hoogtepunt in ’s mans oeuvre. Een volwassen pop-rockplaat, met een aantal geweldige composities.