Elke week licht Classic Rock Mag een ‘verborgen juweel’ uit, een plaat die om wat voor reden dan ook totaal ondergewaardeerd werd of tot vandaag de dag onderbelicht bleef. Deze week is dat Drama van Yes

April 1980. Yes had net zanger Jon Anderson en toetsenist Rick Wakeman zien vertrekken, maar werkte wel aan een nieuwe plaat. In de studio ernaast was een duo ook bezig met het maken van nieuw materiaal: Trevor Horn en Geoff Downes van synthpop-act The Buggles. Het samensmelten van deze twee werelden zou met Drama (1980) uiteindelijk één van de meest opmerkelijke Yes-albums opleveren.

Trevor Horn en Geoff Downes hadden als The Buggles een jaar eerder met Video Killed The Radio Star een gigantische hit gescoord. Als grote Yes-liefhebbers werden ze door Brian Lane (langdurig manager van Yes en destijds ook van The Buggles) aan de band voorgesteld en al snel besloten ze hun nummer We Can Fly From Here aan te bieden. “Dat was de katalysator die hun interesse wekte”, zou Geoff Downes 31 jaar later vertellen aan Lust For Life Magazine. Horn en Downes werden als nieuwe bandleden verwelkomd en de samenwerking resulteerde uiteindelijk in Drama, de enige plaat die deze unieke bezetting van Yes maakte voor weer uit elkaar te gaan.

Opmerkelijk genoeg stond het eerder genoemde We Can Fly From Here niet op Drama. Wel werd het tijdens de bijbehorende tour live gespeeld. Toen bassist Chris Squire in 2010 met Trevor Horn in gesprek ging over de productie van een nieuwe plaat, werd besloten We Can Fly From Here nieuw leven in te blazen, wat leidde tot het meest recente album Fly From Here (2011).

Terug naar 1980. Toen Drama verscheen kon het op weinig lovende kritieken rekenen, mede vanwege het feit dat Horn en Downes duidelijk hun invloed hadden laten gelden. Het resultaat: een steviger geluid waarin zelfs new wave-elementen te bespeuren waren. Woordgrapjes naar aanleiding van de albumtitel lagen al snel op de loer, maar toch is het achteraf bekeken (zeker in het licht van bijvoorbeeld opvolger 90125) allemaal zo erg niet. Een track als Machine Messiah is zelfs klassiek Yes te noemen.

Opvallend is dat het stemgeluid van Trevor Horn op dit album helemaal niet zo gek veel verschilt van dat van Jon Anderson, al klinkt hij op sommige momenten wel wat vlakker. Voor wie zijn zang echter enkel kent van The Buggles zal zijn prestatie op Drama als een positieve verrassing komen. Ook Geoff Downes weet met succes de leegte die Rick Wakeman had achtergelaten op te vullen.

Met Run Through The Light kent Drama zowaar ook een nummer waarop de bas niet bespeeld wordt door Chris Squire. Trevor Horn, van huis uit bassist, neemt die partij hier voor zijn rekening en Squire laat zich horen op de elektrische piano. Het nummer werd helaas nooit live gespeeld.

Datzelfde gold trouwens lange tijd voor de rest van Drama. Want hoewel er met het album wel getourd werd en daarbij ook de meeste nummers gespeeld werden, ging Yes kort daarna uit elkaar om in 1981 in een nieuwe bezetting weer actief te worden. In deze samenstelling keerde ook Jon Anderson terug als zanger, die daarna altijd weigerde om nummers van Drama te vertolken. Pas toen Anderson in 2008 opnieuw vervangen werd (ditmaal door Benoit David, die inmiddels op zijn beurt weer plaats heeft moeten maken voor Jon Davison) keerden Machine Messiah en Tempus Fugit met enige regelmaat terug in de setlists.

Het meest interessante nummer op Drama is misschien wel Into The Lens. Als oorspronkelijke Buggles-compositie werd dit nummer geadopteerd en doorontwikkeld door Yes, met een prima eindresultaat. Het nummer verscheen ook als single. In 1981 besloten Horn en Downes toch hun oorspronkelijke versie weer op te pakken en verscheen het nummer als I Am A Camera op het Buggles-album Adventures Of Modern Recording. De verschillen tussen beide versies geven goed aan hoe de verhoudingen tussen de muzikanten lagen: Into The Lens is bombastisch zoals alleen Yes dat kan zijn, terwijl I Am A Camera een stuk minimalistischer en synthesizergericht is.

Drama is een uniek album in de Yes-geschiedenis. Tot 2011 was het de enige plaat zonder Jon Anderson op zang en qua sound is het een eerste voorzichtige stap richting het veel commerciëlere geluid dat (eveneens onder leiding van Trevor Horn, ditmaal als producer) met 90125 en Big Generator tot bloei zou komen. Een album waar de puristen weinig van moeten hebben, maar waarop desondanks meer dan genoeg kwaliteit aanwezig is.