Februari is voor Manic Street Preachers een maand met een dubbel gevoel. Op 10 februari 1992 zorgde het debuutalbum Generation Terrorist voor de wereldwijde doorbraak, maar op 1 februari drie jaar later verdween gitarist Richey Edwards, om nooit meer terug gezien te worden. Maar hoort Manic Street Preachers wel op deze site thuis? Is het wel een classic rockband?

Manic Street Preachers is nooit vies geweest van enige rock & roll-controverse. Optreden in militaire outfit van een fout regime of als drag queen, het maakt ze al snel een geliefd onderwerp van de Britse pers. Ook in hun teksten proberen de Manics muzikaal een kritische noot tegen het establishment te laten horen. Teksten zijn politiek geladen: tegen het kapitalisme en consumentisme, of voor vrijheid van meningsuiting. Hun debuutplaat werd ook met de nodige bravoure omgeven; de heren dachten minstens 16 miljoen stuks te gaan verkopen, om daarna de band op te heffen. Die aantallen werden, ondanks de hitsingle Motorcycle Emptiness, bij lange na niet gehaald en van het opheffen is ook niet veel terecht gekomen. Manic Street Preachers bracht hierna nog twaalf albums uit, waarvan This Is My Truth Tell Me Yours in 1998 tot het beste Britse album van dat jaar werd gekozen. Het nummer If You Tolerate This Your Childeren Will Be Next van dit album, staat elk jaar nog steeds hoog in Top 2000.

Helaas zijn de Manic Street Preachers het meest bekend geworden door de bizarre vermissing van gitarist Richey Edwards. In 2008 is Richey Edwards door een Engelse rechter officieel dood verklaard, maar tot op de dag van vandaag zijn er tal van theorieën over zijn verdwijning. Richey is 27 jaar geworden, een leeftijd waarop veel andere rockhelden, zoals Jimi Hendrix, Janis Joplin en Jim Morrison, het tijdelijke voor het eeuwige hebben verruild. Ondanks dat Richey problemen met depressie en drugs had, kwam de vermissing voor de band en voor zijn omgeving toch als een verrassing. Zanger Andy Cairns toerde met Therapy? enkele weken voor zijn verdwijning nog met Manic Street Preachers en hij vertelde eens: “Ik heb nog wat boeken met Richey geruild en we speelden vaak tafelvoetbal met elkaar, niets leek erop dat Richey slecht in zijn vel zat.”

Met hun muziek, hun statements en het trieste verdwijnen van Richey Edwards hebben de Manics hun stempel gedrukt op de geschiedenis van de Britse rockmuziek, waarmee de titel ‘classic’ meer dan verdiend is.

Foto: Alex Lake